„Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” – Katarzyna Grochola – recenzja

Czy da się wejść dwa razy do tej samej rzeki, jeśli minęło dwadzieścia lat, woda całkowicie zmieniła swój bieg, a w miejscu dawnego drewnianego domku z ogródkiem stoi już zupełnie inny świat? Początek lat dwutysięcznych w polskiej popkulturze miał jedną niezaprzeczalną królową – Judytę. To ona uczyła Polki, że po rozstaniu z niegodnym uwagi partnerem można nie tylko wbić pierwszy gwóźdź pod własny dach, ale też odbudować swoje życie na własnych warunkach, bez przepraszania za to, kim się jest. Gdy Katarzyna Grochola ogłosiła powrót swojej najsłynniejszej bohaterki w powieści „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później”, w sercach dawnych czytelniczek osiadł jednak lekki niepokój. Czy powroty po dwóch dekadach nie bywają bolesną próbą reanimacji dawnego sentymentu? Czy dojrzała Judyta nadal ma w sobie ten sam urok, którym czarowała na przełomie wieków? Na szczęście odpowiedź brzmi: właśnie że tak!

Dwudziestoletni skok w czasie to próba ognia dla każdego pisarza. Katarzyna Grochola nie próbuje jednak udawać, że czas stanął w miejscu. Jej bohaterowie starzeli się razem z nami – dorobili się siwych włosów, nowych zmarszczek wokół oczu, a przede wszystkim całego bagażu doświadczeń, rozczarowań i małych, codziennych zwycięstw. Judyta, niegdyś ikona samotnej matki walczącej o niezależność, staje dziś przed zupełnie nowymi wyzwaniami. W jej życiu wciąż obecny jest Adam, ale relacje długodystansowe rządzą się własnymi prawami i wymagają zupełnie innej pielęgnacji niż porywy pierwszej miłości. Co ciekawe, bohaterka postanawia również wywrócić do góry nogami swoje życie zawodowe – zmiana pracy przynosi jej serię niezwykłych, często komicznych wyzwań, których szczegóły warto odkrywać wraz z kolejnymi stronami. Centralnym punktem powieści staje się jednak odwrócenie ról: Tosia, słynna nastolatka, której dorastanie śledziliśmy z uśmiechem pobłażania, sama jest już dorosłą kobietą zmagającą się z trudami własnych relacji. Czyżby nieświadomie powtarzała losy swojej matki? Judyta z mentorki staje się cichą towarzyszką, która z mieszanką przerażenia i ulgi odkrywa, że dawanie trafnych rad własnemu dziecku bywa znacznie trudniejsze niż układanie klocków własnej codzienności.

⇒ Przeczytaj moje pozostałe recenzje książek Katarzyny Grocholi ⇐

Językowo to wciąż najlepsza Katarzyna Grochola – bezpośrednia, pełna autoironii, z niezwykłym uchem do potocznych dialogów i mistrzowskim wyczuciem komizmu sytuacyjnego. Pióro autorki nie straciło na ostrości, jest cięte, wartkie i przesycone charakterystycznym ciepłem. Humor nie służy tu jednak wyłącznie do rozbawiania nas – stanowi tarczę ochronną przed słabością, upływającym czasem i zgorzknieniem. Rozmowy Judyty z niezawodną Ulą, konfrontacje z Eksiem czy wiecznie krytyczną matką to majstersztyk dialogowy, w którym każda fraza brzmi naturalnie i żywo. Choć w świecie bohaterów pojawiły się współczesne atrybuty i nowa rzeczywistość technologiczna, to emocjonalny trzon opowieści pozostał uniwersalny. Katarzyna Grochola doskonale wie, jak wywołać u nas głośny śmiech, by za chwilę skłonić go do cichej refleksji nad tym, jak szybko uciekają lata.

 „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” to nie tylko opowieść o znanych postaciach, ale również ciekawe zwierciadło polskiego społeczeństwa na przestrzeni dwóch dekad. Pierwsza część była manifestem optymizmu i wiary we własne siły w realiach kształtującego się polskiego kapitalizmu. Nowa książka jest natomiast dojrzałą opowieścią o akceptacji – zmian we własnym ciele, relacji z najbliższymi i faktu, że idealne zakończenia „i żyli długo i szczęśliwie” w rzeczywistości oznaczają po prostu ciągłą pracę nad codziennością. Katarzyna Grochola pokazuje, że dojrzałość nie musi oznaczać rezygnacji z marzeń ani utraty poczucia humoru. Dojrzała Judyta ma w sobie dokładnie tyle samo pasji i głodu życia co dawna bohaterka budująca dom, tyle że popartą większą wyrozumiałością dla ludzkich słabości i nieuchronnych życiowych potknięć.

Powrót do świata Judyty okazuje się nie tylko niezwykle udaną, nostalgiczną podróżą sentymentalną, ale przede wszystkim mądrą, pełną wdzięku i humoru opowieścią o dojrzałości, rodzinie i niezłomnej nadziei na nowe otwarcia. Katarzyna Grochola udowadnia, że prawdziwy talent do opowiadania historii nie starzeje się ani trochę, a bohaterowie stworzeni z sercem potrafią dorastać razem z nami bez utraty autentyczności. To lektura idealna zarówno dla tych, którzy przed laty z wypiekami na twarzy śledzili miłosne i budowlane zmagania głównej bohaterki, jak i dla nowych czytelników poszukujących pokrzepiającej, mądrej opowieści o tym, że na żaden życiowy krok nigdy nie jest za późno. „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” przypomina nam z uśmiechem, że niezależnie od liczby mijających lat, największą sztuką pozostaje zachowanie dystansu do samego siebie i ciągła odwaga, by próbować po raz kolejny.

⇒  Przeczytaj moje pozostałe recenzje książek z gatunku literatura obyczajowa ⇐

Informacje o książce „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później”

Tytuł: Na fali wspomnień Autor: Katarzyna Grochola Wydawnictwo: Literackie Data premiery: 25 marca 2026 r. Liczba stron: 504 Cykl: Żaby i anioły (tom 5) Gatunek: Literatura obyczajowa

⇒  Zobacz inne recenzje książek z wydawnictwa Literackie ⇐

Książki z cyklu „Żaby i anioły”:

1. „Nigdy w życiu” – Katarzyna Grochola – tom 1
2. „Serce na temblaku” – Katarzyna Grochola – tom 2
3. „Ja Wam pokażę!” – Katarzyna Grochola – tom 3
4. „A nie mówiłam” – Katarzyna Grochola – tom 4
5. „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później”  – Katarzyna Grochola – tom 5