“Nie mogę Ci powiedzieć” – Jakub Bączykowski- recenzja
Wyobraźmy sobie szklaną taflę, która pod wpływem jednego, gwałtownego uderzenia rozpada się na tysiące ostrych drobinek. Tak właśnie wygląda życie Leona, pięćdziesięcioletniego dyrektora szkoły, w momencie, gdy dowiaduje się, że jego jedyny syn, Damian, trafił do szpitala w stanie krytycznym. Weekend, który miał być dla młodego mężczyzny i jego partnera Łukasza czasem bliskości w luksusowym hotelu, zamienił się w krwawy rebus, którego rozwiązanie zdaje się wymykać logicznym wyjaśnieniom. Jakub Bączykowski w swojej powieści „Nie mogę Ci powiedzieć” zaprasza do świata, w którym prawda jest towarem deficytowym, a najbliższe nam osoby noszą maski tak starannie dopasowane, że przestajemy zauważać dzielący nas dystans. Autor, znany już niektórym czytelnikom z emocjonalnej wnikliwości, tym…
„Nadkobieta” – Adam Gawłowski – recenzja przedpremierowa
Wyobraź sobie świat, w którym jedno skinienie głowy przy kieliszku wartego fortunę Chateau Petrus decyduje o bezpieczeństwie energetycznym narodu, a namiętny pocałunek w luksusowym apartamencie w Monako wart jest więcej niż najpilniej strzeżone kody wywiadu. W takiej rzeczywistości – pełnej zapachu drogiej skóry, szumu prywatnych odrzutowców i zimnego blasku szklanych biurowców – osadzona jest akcja powieści „Nadkobieta” Adama Gawłowskiego. To debiut, który uderza z siłą taranu, rozbijając iluzję o transparentności wielkiego biznesu i pokazując, że Polska, wciśnięta między interesy Waszyngtonu a ambicje Moskwy, bywa zaledwie pionkiem na geopolitycznej szachownicy. Autor nie bawi się w subtelności, wrzucając nas prosto w wir wydarzeń z lat 2014–2015, kiedy ważyły się losy polskiej energetyki,…
“Edukacja motyli” – Donato Carrisi – recenzja
Wyobraź sobie, że stoisz na krawędzi głębokiej, lodowatej przepaści, a jedynym dźwiękiem, jaki do Ciebie dociera, jest rytmiczne bicie Twojego własnego serca, które z każdą chwilą zdradza Cię coraz mocniej. Donato Carrisi, mistrz włoskiego thrillera, w swojej najnowszej powieści „Edukacja motyli” nie tylko zaprasza nas do takiej krawędzi, ale bez ostrzeżenia spycha nas w otchłań, w której granica między rzeczywistością a sennym koszmarem ulega całkowitemu zatarciu. To nie jest tylko kolejna historia o zaginionym dziecku, jakich wiele na półkach księgarskich. To precyzyjnie skonstruowana pułapka na czytelnika, labirynt zbudowany z ludzkich wyrzutów sumienia, chłodu szwajcarskich Alp i mrocznej, niemal pierwotnej natury macierzyństwa, które w wydaniu Donato Carrisiego nie ma w sobie…
“Dziwne obrazki” – Uketsu – recenzja
Wyobraź sobie, że przeglądasz internet w poszukiwaniu czegoś, co wyrwie Cię z codziennej rutyny, aż nagle trafiasz na bloga wypełnionego amatorskimi, niemal dziecięcymi rysunkami. Na pierwszy rzut oka wydają się one nieporadne, może odrobinę niepokojące, ale w gruncie rzeczy błahe. Jednak im dłużej na nie patrzysz, tym wyraźniej czujesz, że pod warstwą zwyczajności kryje się coś potwornego, jakaś drobna anomalia, która sprawia, że krew w żyłach zaczyna płynąć wolniej. To właśnie w ten specyficzny stan dyskomfortu wprowadza nas Uketsu, tajemniczy japoński autor ukrywający się za maską i białym kostiumem, którego tożsamość pozostaje zagadką, a twórczość stała się fenomenem wykraczającym poza granice Azji. Jego książka „Dziwne obrazki” to nie jest zwykły…
“Obywatel X” – Mariusz Gadomski – recenzja
W powojennym Lublinie, skąpanym w oparach dymu z prymitywnych piecyków i gęstym cieniu nowej, narzuconej rzeczywistości, rodzi się zło, które nie potrzebuje politycznych legitymacji, by siać zniszczenie. Wyobraźmy sobie miasto będące jedną wielką raną, gdzie na gruzach starego świata próbuje wykiełkować coś nowego, a w tym chaosie, pośród tłumu repatriantów, żołnierzy i zwykłych ludzi szukających spokoju, przemyka postać bez twarzy i nazwiska. To właśnie tutaj Mariusz Gadomski osadza akcję swojej niezwykle dusznej i magnetycznej powieści „Obywatel X”, wciągając nas w mroczny labirynt kłamstw, w którym granica między katem a ofiarą zaciera się z każdym kolejnym rozdziałem. Autor serwuje nam literacką ucztę, która jest czymś znacznie więcej niż tylko kolejnym kryminałem…
“Żniwiarz cienia” – Katarzyna Bonda – recenzja
Wkroczenie w świat wykreowany przez Katarzynę Bondę w trzecim tomie serii o Lenie Silewicz przypomina wejście do pokoju przesłuchań, w którym nagle gasną wszystkie światła, a jedynym punktem odniesienia staje się ciężki oddech ukrytego w mroku przeciwnika. „Żniwiarz cienia” to powieść, która od pierwszej strony rezygnuje z bezpiecznych schematów na rzecz dusznej, niemal klaustrofobicznej atmosfery policyjnych korytarzy i toksycznych relacji. Autorka rzuca nas w sam środek środowiska, które powinno stać na straży porządku, a okazuje się być pajęczyną wzajemnych powiązań, alkoholowych oparów i brudnych układów. To historia, w której zło nie przychodzi z zewnątrz, ale często siedzi przy tym samym stole, dzieląc z nami kieliszek wódki podczas wieczornej libacji. Katarzyna…
„Martwa śnieżka” – Alek Rogoziński – recenzja
Grudzień w literaturze to zazwyczaj czas, w którym autorzy prześcigają się w serwowaniu nam wzruszających historii o odnajdywaniu zagubionych kotów, miłościach sprzed lat i magicznych uzdrowieniach rodzinnych relacji. Jeśli jednak macie już dość wszechobecnego lukru i poszukujecie czegoś, co zamiast łez wzruszenia wywoła u Was salwy śmiechu, a zamiast zapachu cynamonu poczujecie dreszcz emocji towarzyszący morderstwu, to Alek Rogoziński ma dla Was propozycję idealną. „Martwa śnieżka” to komedia kryminalna, która z wdziękiem wywraca do góry nogami bożonarodzeniowe schematy, serwując nam koktajl złożony z klasycznej zagadki detektywistycznej, zjadliwej satyry na współczesne media społecznościowe i czarnego humoru, z którego autor słynie nie od dziś. Alek Rogoziński, nazywany często księciem polskiej komedii kryminalnej,…
„Fetysz” – Przemysław Piotrowski – recenzja
Istnieją serie kryminalne, które z czasem łagodnieją, usypiając czujność czytelnika i popadając w bezpieczne schematy. I jest cykl o komisarzu Igorze Brudnym, który z każdą kolejną odsłoną udowadnia, że piekło wciąż ma nowe, jeszcze bardziej przerażające kręgi, a jego strażnik, komisarz Brudny, jest gotów zejść na samo dno, by wymierzyć sprawiedliwość. „Fetysz”, ósmy tom autorstwa Przemysława Piotrowskiego, to powrót do esencja mroku, od której nie da się oderwać wzroku, choć pod powiekami czai się bezsenność i niepokój. To opowieść, która boleśnie przypomina, jak cienka bywa granica między pożądaniem a szaleństwem, obsesją a chorobą, a także jak destrukcyjny potrafi być samotny, zraniony człowiek – i nie chodzi tu tylko o seryjnego…
„Negatyw” – Mariusz Kanios – recenzja
Wyobraź sobie chwilę, w której światło wpadające do obiektywu przestaje nieść prawdę, a zaczyna ją zniekształcać, rzucając na rzeczywistość barwy, których wcale nie chcemy oglądać. Właśnie w taki świat, przypominający brudną i duszną ciemnię fotograficzną, wrzuca nas Mariusz Kanios w swojej książce pod tytułem „Negatyw”, gdzie każdy kadr życia bohaterów zdaje się być jedynie mrocznym powidokiem dawnych błędów. Autor buduje atmosferę, w której od pierwszych stron czujemy narastający niepokój, jak gdybyśmy stali nad przepaścią i czekali na podmuch wiatru, który ostatecznie zepchnie nas w otchłań ludzkiego upadku. To nie jest literatura, która głaszcze po głowie – to bezkompromisowe starcie z obrazem świata odwróconym na drugą, lewą stronę, gdzie to, co…
„Śmierć między stronami” – Alek Rogoziński – recenzja
Zastanawialiście się kiedyś, co dzieje się, gdy do małego, prowincjonalnego miasteczka, w którym największym zmartwieniem jest to, czy proboszcz znowu przesadzi z długością kazania, wjeżdża ze świstem morderstwo? I to w miejscu tak niewinnym, tak przesiąkniętym zapachem starości i celulozy, jak księgarnia-antykwariat? A gdyby tak dorzucić do tego cztery wścibskie, urocze, acz w pełni zdeterminowane seniorki, które z gracją godną tajnych agentek (tylko z dużo gorszą fryzurą i zamiłowaniem do hazardu) postanawiają wziąć śledztwo w swoje ręce, mieszając szyki policji i generując komizm sytuacyjny na skalę, której nie powstydziłby się sam Szekspir, gdyby pisał komedie kryminalne? Odpowiedź brzmi: rodzi się „Śmierć między stronami” Alka Rogozińskiego, czyli dokładnie to, czego oczekujemy…
„Klejnoty Szwagra” – Marek Stelar – recenzja
Istnieją w literaturze postacie, które stanowią synonim katastrofy – żywe generatory kłopotów, których samo pojawienie się na scenie gwarantuje czytelnikowi wybuch śmiechu i lawinę absurdalnych zdarzeń. W polskiej komedii kryminalnej taką ikoną, królem niezamierzonego chaosu, jest bez wątpienia Szwagier z cyklu „Góra Kłopotów” Marka Stelara. Czwarta część tej szalonej sagi, zatytułowana „Klejnoty Szwagra”, jest nie tylko potwierdzeniem tej reguły, ale także wielopoziomowym pomnożeniem nieszczęść. Marek Stelar zaprasza nas do świata, w którym nawet najbardziej drobiazgowo przemyślane plany rozsypują się niczym domek z kart na wietrze, a wszystko to za sprawą jednego człowieka – oraz, co gorsza, jego godnych następców. Tym razem scenerią dla tego świątecznego Armagedonu staje się zimowa, zasypana…
„Dom zła” – Jakub Rutka – recenzja
W mrocznym panteonie polskiej literatury kryminalnej, gdzie zazwyczaj dominują policyjne procedury i analityczny chłód, debiut Jakuba Rutki, „Dom Zła”, stanowi intrygujący i niepokojący wyjątek. To opowieść, która zamiast podążać śladami policyjnych wyjadaczy, wpuszcza nas w duszne, pełne tajemnic zakamarki małego miasta, prowadząc do opuszczonego domu, który od dekad skrywa makabryczny sekret. Wyobraźmy sobie, że to nie komisarz z wydziału zabójstw, ale człowiek od lat zafascynowany zbrodnią – podcaster kryminalny – zostaje wciągnięty w spiralę autentycznego śledztwa. Jak daleko może zaprowadzić go fascynacja mroczną stroną ludzkiej natury? Czy dziennikarska dociekliwość wystarczy, by rozwikłać zagadkę, którą lokalna społeczność i policja celowo, a może i ze strachu, chciały pogrzebać? Jakub Rutka przenosi nas…
„Usypianka” – Karolina Głogowska – recenzja
Niektóre miejsca, podobnie jak ludzie, noszą w sobie piętno przeszłości. Z każdym mijającym rokiem, z każdym lokatorem, z każdą radością i każdym dramatem, nasiąkają emocjami tak gęsto, że w końcu same stają się bohaterami opowieści. Powieść „Usypianka” Karoliny Głogowskiej, będąca drugim tomem jej cyklu osadzonego na Kociewiu, jest właśnie taką historią – w której to nie tyle ludzie kształtują otoczenie, co otoczenie zaczyna w złowrogi sposób kształtować ich. Karolina Głogowska ponownie zaprasza nas w rejon północnej Polski, gdzie sielankowy krajobraz ukrywa duszne sekrety, a nad domami wisi ciężar klątw i niesprawiedliwości, od których ucieczka wydaje się niemożliwa. W „Usypiance” autorka bierze na warsztat motyw nawiedzonego domu i odziedziczonego fatum, wzbogacając…
“Podejrzany X. Pochodna zbrodni” – Keigo Higashino – recenzja
Wyobraź sobie, że w centrum mrocznej, zdawałoby się, doskonałej zbrodni, nie stoi zimny, cyniczny morderca, lecz geniusz matematyczny, którego jedyną miłością jest porządek, elegancja dowodu i piękno czystej logiki. Teraz pomyśl, że jego przeciwnikiem, a zarazem jedynym godnym rywalem, jest fizyk, który równie dobrze czuje się na policyjnym komisariacie, co w świecie cząstek elementarnych. Właśnie w takim zderzeniu umysłów, gdzie linia między miłością a zbrodnią staje się cienka jak ostrze brzytwy, Keigo Higashino osadza akcję swojego dzieła, „Podejrzany X. Pochodna zbrodni”. To nie jest kolejna opowieść detektywistyczna skupiająca się na odkryciu tożsamości sprawcy, to jest emocjonalnie naładowany pojedynek o ujawnienie metody zbrodni, a przede wszystkim, dlaczego – dlaczego ktoś tak…
“Śnieg przykryje” – Michał Śmielak – recenzja
Wśród zimowych, szarych dni, kiedy świat wydaje się otulony w sen, pojawia się opowieść, która z siłą mroźnego podmuchu wdziera się w zastałą codzienność, obiecując nie tylko dreszcz emocji, ale i głębokie, egzystencjalne refleksje. Taka właśnie jest powieść Michała Śmielaka, „Śnieg przykryje” – tytuł, który już na starcie sugeruje próbę zatarcia, ukrycia czegoś mrocznego i niewygodnego pod białą, pozornie niewinną pierzyną. To rasowy thriller psychologiczny, który z premedytacją wykorzystuje motyw zaginięcia i powrotu po latach, aby obnażyć mechanizmy rodzinnej traumy, skomplikowane relacje ojciec-syn, oraz nieubłaganą siłę prawdy, która zawsze, niezależnie od upływu czasu, znajduje drogę na powierzchnię. Michał Śmielak po raz kolejny udowadnia, że doskonale czuje się w gęstym, niepokojącym…
