Książki
Zanurz się w subiektywnym świecie literackich recenzji. Znajdziesz tu zbiór moich osobistych opinii na temat przeczytanych książek. Dzielę się swoimi wrażeniami, refleksjami i przemyśleniami na temat fabuły, bohaterów, języka autora i innych aspektów, które sprawiły, że dana książka była dla mnie wyjątkowa bądź wynudziły mnie.
„Szlak kości” – Elly Griffiths – recenzja
Makabryczne znalezisko, starożytne miejsce kultu, archeologiczna zagadka no i sam tytuł „Szlak kości” zadziałały na mnie jak magnez. Te zgrabne, niewinne połączenia słów przykuły moją uwagę i już wiedziałam, że mam kolejną powieść do przeczytania. No cóż nic nie poradzę na to, że jestem podatna na wpływy marketingowe, w szczególności gdy ktoś wypromuje tematykę z moich „rewirów” – czyli kości, archeologia, zbrodnia i tak dalej. Tak wiem, może być w tym coś dziwnego ale każdy lubi to co lubi. Jedni zatapiają się w romansach a ja w tych mrocznych klimatach. „Szlak kości” jest debiutancką powieścią Elly Griffiths i jak przystało na pierwszą książkę serii, poznajemy po raz pierwszy archeolog Ruth…
„Jedenaście tysięcy pałek, czyli miłostki pewnego hospodara” – Guillaume Apollinaire – recenzja
Skromna książeczka, z czerwoną okładką i czarno – białym zdjęciem pół nagiej kobiety wygląda prawie niewinnie. Jej niewinność może podważać dopisek, że „książka zawiera drastyczne sceny erotyczne. Wyłącznie dla dorosłych czytelników” ale czy nie często takie ostrzeżenia są nad wyraz przesadzone. Cóż w przypadku „ Jedenastu tysięcy pałek czyli miłostek pewnego hospodara” z 1907 roku powiedziałabym, że są wręcz za delikatne. Ową pozycję pożyczyła mi koleżanka, z twierdzeniem, że jeszcze czegoś takiego nie czytałam. Miała rację. Autorem jest Guillaume Apollinaire (Wilhelm Apolinary Kostrowicki), francuski poeta polskiego pochodzenia, który postanowił opisać obrzydliwie lubieżne przygody rumuńskiego arystokraty Mony’ego Valkutascu. Owy bohater jest erotomanem, który wyznaje zasadę „nic co ludzkie nie jest mi obce” i…
„Ekwinokcjum” – Michael White – recenzja
W moje ręce przez przypadek trafiła powieść Michaela White – „Ekwinokcjum”. Przyznam się szczerze, że autor mi nieznany całkowicie, tak więc przygoda z nim miała być swego rodzaju niespodzianką. Szkoda tylko, że nie była to zbyt udana niespodzianka. Michael White słynie ze swoich biografii znanych uczonych (Newtona, Darwina itp.), które cieszą się dobrymi opiniami. Autor postanowił zatem sprawdzić się w inny gatunku literackim i stworzyć powieść, w której miesza się thriller z kryminałem. Tak powstało „Ekwinokcjum”, niestety jak ktoś jest w czymś dobrym to nie oznacza, że i w innym będzie dobry. Tutaj chyba autorowi zabrakło wprawy w tworzeniu tego rodzaju powieści bo niestety do najlepszych to ona nienależny. „Ekwinokcjum”…
„Dolina umarłych” – Tess Gerritsen – recenzja
W końcu doczekałam się kolejnej powieści Tess Gerritsen – „Dolina umarłych”. Jest to kolejna książka z cyklu o doktor Maurze Isles i detektyw Jane Rizzoli. Tym razem jednak pałeczkę pierwszeństwa otrzymała Maura, na której to autorka bardziej się skupiła. Tess Gerritsen zabiera nas na konferencje patologów w Jackson Hole w Wyoming, gdzie udała się Maura. Spotyka tam swojego dawnego znajomego ze studiów, który namawia ją na wycieczkę w góry. Maura waha się na początku i nie jest pewna. Na jej decyzję wypływa jednak obecna sytuacja w związku z Danielem, z który ostatnio niezbyt dobrze się układa. I tak oto następnego dnia wsiada do samochodu kolegi i wraz z jego przyjaciółmi…
Saga o Ludziach Lodu – Margit Sandemo [recenzja]
„Głęboko pod ziemią sączą się strumienie ciemnej wody. Głęboko w ludzkiej duszy pulsują potężne strumienie tęsknoty i pragnienia, miłości, nienawiści i rozpaczy. Nikt nie zna ukrytych podziemnych wód. Nikt nie umie czytać w ukrytych myślach człowieka. Mimo to one istnieją. Złożone w najgłębszych tajnikach duszy.” Ponad dekadę temu w moje ręce dostała się „Saga o Ludziach Lodu” i choć niezbyt przychylnie byłam nastawiona do tego typu powieści, to zaczęłam czytać. Nie będę kłamać i powiem szczerze, że wciągnęła mnie bez końca. W tym roku pamiętając wcześniejsze „uzależnienie” postanowiłam sięgnąć po nią ponownie i znowu zaczytałam się w tej sadze. Margit Sandemo dała czytelnikom prawdziwą ucztę bo aż 47 tomów sagi…
„Wołanie grobu” – Simon Beckett – recenzja
„Im coś jest głębiej, tym dłużej przetrwa. Martwe ciało odcięte od światła, powietrza i ciepła może trwać prawie wiecznie”. Takim o to wstępem wita nas czwarta powieść Simona Becketta – „Wołanie grobu”. Dla tych, którzy czytali wcześniejsze książki Becketta cytat ten nie będzie nowością, w końcu antropologia i rozkład zwłok jest jedną z głównych cech charakteryzujących autora. Początkującym może się on wydać dość drastyczny ale mogę Was zapewnić, że akurat w tym tomie pisarz nie zagłębia się za mocno w tajniki śmierci. Głównym bohaterem jest oczywiście doktor David Hunter, niepowtarzalny specjalista od, mówiąc pospolicie, śmierci i zwłok, a dokładnie wybitny antropolog, który składnia zmarłych do zwierzeń. W pierwszoplanowej roli towarzyszy mu policyjny…
„Szepty zmarłych” – Simon Beckett – recenzja
„Skóra. Największy ludzki organ i najbardziej niedoceniany. … Kiedy ciało umiera, enzymy utrzymywane przez życie w ryzach rozbiegają się w amoku. … Skóra i ciało, do tej pory dwie integralne części, zaczynają się rozdzielać. … Ale nawet martwa i odrzucona, skóra nadal zachowuje ślady swojego dawnego ja. Nawet teraz może mieć swoją historię do opowiedzenie i tajemnice do ukrycia. Jeśli tylko umiesz patrzeć.” Taki wstęp może nam zagwarantować tylko Simon Beckett, brytyjski pisarz, który przy pomocy swego bohatera Davida Huntera „uczy” czytelnika tego co dzieje się z ciałem po śmierci. Ciekawe nieprawdaż? „Życie jest tym, co ci się zdarza, gdy pilnie sporządzasz swoje inne plany.” „Szepty zmarłych” to już trzecia powieść…
„Zapisane w kościach” – Simon Beckett – recenzja
Czy pamiętacie antropologa sądowego Davida Huntera? Człowieka, który „umie sprawić, że zmarli opowiedzą mu swoją historię”? Na pewno tak, tego bohatera nie da się zapomnieć, tak samo jak pierwszej powieści Simona Becketta „Chemia śmierci”. Tym razem autor oddaje do rąk czytelników swoją drugą książkę „Zapisane w kościach”, w której dowiemy się, co dzieje się z ludzkim ciałem podczas spalania. Krok po kroku zobaczymy jak niszczycielski jest ogień. Czyż nie brzmi to ciekawie? Tej „barwnej” opowieści śmierci towarzyszy również „urokliwy” i jakże mroczny krajobraz małej wyspy. „Kiedy los nam nie sprzyja, w głębi serca wszyscy jesteśmy egoistami i wszyscy wznosimy te same modły: tylko nie ja, tylko nie ja, jeszcze nie…
„Chemia śmierci” – Simon Beckett – recenzja
Moją uwagę przykuła prosta, lecz wiele mówiąca okładka. Tak wiem, nie powinno oceniać się książki po okładce, ale czyż nie jesteśmy wzrokowcami? Czyż to nie dzięki kontaktowi wzrokowemu nie dokonujemy pierwszych wyborów (nie zawsze słusznych co prawda)? Właśnie owe pierwsze spojrzenie na nią skusiło mnie na wzięcie owej książki do ręki i przeczytanie takiej o to zapowiedź „Już po trzydziestu sekundach przechodzi cię dreszcz. Po minucie masz serce w gardle. A kiedy kończysz czytać, dziękujesz Bogu, że to tylko powieść”. Zaczął kształtować mi się obraz ciekawej i interesującej pozycji, która może zabierze mi trochę czasu. Czytając kolejne zdania powieści, zyskiwałam pewność, że nie będzie to „słodka” opowieść, a raczej taka, która…
„Zakaz seksu we wtorki” – Tracy Bloom – recenzja
„Zakaz seksu we wtorki” jest historią o trzydziestosześcioletniej Katy, zadeklarowanej singielce, która niespodziewanie zachodzi w ciąże a cały jej świat staje na głowie. Autorką powieści jest Tracy Bloom specjalistka ds. marketingu, pochodząca z Wielkiej Brytanii. Połączenie marketingowca i historii, która mogłaby być pisana życiem zapowiadało się ciekawie. W końcu kto jak kto ale specjalista od marketingu powinien umieć sprzedać wszystko. Już od pierwszych stron czytelnik przenosi się w klimat powieści, zakręcony i poważny, czasem śmieszny a czasem dramatyczny. Tak jak samo życie, w którym nigdy nie wiadomo co kryje się za zakrętem. Nie mogę się oprzeć umieszczenia tutaj cytatu z początku książki, który sprawił, że z jeszcze większą chęcią zabrałam się do lektury:…
„Kolekcjoner” – Alex Kava – recenzja
Nie wiem jak Wam ale mi „Kolekcjoner” kojarzy się od razu z dość znanym filmem, który akurat dziś leci w telewizji (nie ma to jak zbieg okoliczności). Jakie to było moje zdziwienie, gdy okazało się, że nowa powieść Alex Kavy ma właśnie taki sam tytuł. Sumując w głowie dobre zdanie na temat wcześniejszych powieści Kavy no i tematykę „Kolekcjonera”, wyszło mi, że zapowiada się kolejna dobra uczta. Niestety zbytnio się nią „nie najadłam”, no ale to potem. „Kolekcjoner” Alex Kavy opowiada kolejne losy Maggie O’Dell – agentki specjalnej, która upodobała sobie ściganie morderców a w szczególności psychopatów i seryjnych przestępców. Każdy lubi to co lubi. Tym razem nasza bohaterka została wysłana na Florydę,…
„Ciało” – Tess Gerritsen – recenzja
Miłośników Tess Gerritsen spotkała miła niespodzianka, w księgarni ukazała się reedycja powieści Gerritsen – „Ciało”. Nie jest to jakby można pomyśleć nowość, gdyż książka swoją pierwszą publikację miała w 1994 roku jako „Peggy Sue Got Murdered”. Jak sama autorka piszę w przedmowie, książka ta stanowi „pomost” pomiędzy jej wcześniejszym zamiłowaniem do romansu a przyszłym gatunkiem literacki – thrillerem. Tak więc sięgając po nią musicie się przygotować, że poza głównym wątkiem kryminalnym toczyć się będzie wątek miłosny (jak to w romansach). Nie powiem aby mnie to cieszyło, gdyż nie przepadam za romansidłami no ale lubię Gerritsen a poza tym w życiu trzeba spróbować wszystkiego. „Ciało” opowiada historię pani doktor Kat Novak,…
„Książę mgły” – Carlos Ruiz Zafon – recenzja
Carlos Ruiz Zafon, hiszpański pisarz, który uwiódł swoich czytelników powieścią „Cień wiatru”, która przez długi czas była na językach wszystkich. Też miałam przyjemność zapoznać się z jego twórczością i zachęcona kunsztem literackim postanowiłam sięgnąć po jego pierwsze powieści. „…nie ma potężniejszej siły niż obietnica…” „Książę mgły” jest właśnie debiutancką powieścią Carlosa Ruiza Zafona, która ukazała się w 1993 roku. Choć adresowana do młodzieży to sam autor napisał, że jest to historia, która powinna sprawić przyjemność wszystkim, tak samo dzieciom jak i dwudziesto-, trzydziesto- a nawet czterdziestolatkom. I niema co się temu dziwić, bo kunszt literacki pozwala na napisanie powieści, w której każdy znajdzie to coś dla siebie. Bo czy jako…
„Pawilon Kwiatu Brzoskwini” – Mingmei Yip – recenzja
Każda kultura ma swoje zwyczaje, a każdy wiek swoje obyczaje. Zarówno naród jak i epoka cechują się czymś, co nie zawsze może być dla nas zrozumiałe. Dlatego warto czasem sięgnąć po książkę, która przeniesie nas gdzieś indziej i pokaże coś co czasem jest ukryte dla naszych oczu. Wszystko to z bezpiecznej odległości. W taką daleką podróż na Daleki Wschód postanowiłam się zabrać z Mingmei Yip i jej powieścią „Pawilon Kwiatu Brzoskwini”. Główną bohaterką jest prawie stuletnia kobieta Xiang Xiang, która pod wpływem wnuczki zabiera nas w podróż po jej życiu, które nie było zwykłe. Razem z nią przenosimy się do początku lat XX do Szanghaju. Xiang Xiang była wtedy trzynastoletnią…
„Nikt nie widział, nikt nie słyszał” – Małgorzata Warda – recenzja
Czy może być coś gorszego od porwania dziecka? Czy możecie wyobrazić sobie koszmar rodziców, których dziecko ginie? Życie w ciągłej niepewności co się stało? Życie z nadzieją, która coraz bardziej przygasa? Jak niewyobrażalne piekło muszą przeżywać dzieci, które brutalnie zostały zabrane od najbliższych? Już sama myśl może powodować paniczny strach. Temat ten a dokładnie historie z porwaniem w tle postanowiła przybliżyć czytelnikom Małgorzata Warda. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, która poza pisaniem zajmuje się także malarstwem i rzeźbieniem. Zadebiutowała w 2004 roku „Bajką o laleczce” w zbiorze „Wesołe historię” a rok później ukazał się jej książka „Dłonie”. Sukces zaś zawdzięcza powieści „Ominąć Paryż”. W 2010 roku zaś ukazała się…
