Literatura polska
Sekcja "Literatura Polska" na blogu zawiera recenzje książek autorstwa polskich twórców. Jej celem jest przedstawienie różnorodności rodzimej sceny literackiej. W ramach tej kategorii znajdziesz omówienia dzieł reprezentujących szerokie spektrum gatunków. Są to między innymi kryminały, powieści obyczajowe, fantastyka, reportaże, thrillery, a także literatura dla młodzieży i dzieci. Recenzje obejmują zarówno książki uznanych autorów, jak i debiuty, prezentując różnorodność tematyki i stylów obecnych w polskiej prozie. "Literatura Polska" ma za zadanie przybliżyć czytelnikom bogactwo polskiej książki i pomóc w wyborze interesujących pozycji.
„Quo vAIdis”- Dragan Andrzej – recenzja
Świat, który znaliśmy, właśnie przestaje istnieć, a my wciąż próbujemy opisywać go kategoriami z poprzedniej epoki. Kiedy profesor fizyki kwantowej, będący jednocześnie uznanym artystą i człowiekiem o niemal renesansowej wszechstronności, bierze na warsztat temat sztucznej inteligencji, możemy być pewni, że nie otrzymamy kolejnej nudnej prognozy rynkowej ani technicznego bełkotu. Andrzej Dragan w swojej książce „Quo vAIdis” dokonuje ataku na naszą intuicję, rozbijając w pył tradycyjne wyobrażenia o tym, co ludzkie, a co maszynowe. Tytułowe pytanie o to, dokąd zmierzamy, staje się pretekstem do analizy rzeczywistości, w której granica między biologicznym neuronem a matematyczną funkcją zaczyna niebezpiecznie zanikać. Autor, z właściwym sobie brakiem pokory wobec dogmatów i ciekawością badacza, rozbiera na…
“Wiła” – Robert Ziębiński – recenzja
Wyobraź sobie miejsce, które teoretycznie nie istnieje – punkt na mapie celowo pominięty przez kartografów, by chronić nieświadomych podróżnych przed tym, co czai się w głębi prastarego lasu. Czarny Staw to nie kolejna urokliwa mieścina z pocztówki, lecz duszna, lepka od tajemnic przestrzeń, w której granica między rzeczywistością a ludowym koszmarem niemal całkowicie się zaciera. Robert Ziębiński w swojej powieści „Wiła” udowadnia, że polska groza ma się doskonale, a on sam czuje się w niej jak ryba w wodzie, umiejętnie żonglując elementami z thrillera, fantastyki i słowiańskiego bestiariusza. Jeśli pierwsza część serii „Czarny Staw” rozpaliła Twoją wyobraźnię, to kontynuacja losów Kamila Jury i jego ekipy jest niczym skok w głęboką,…
“Obywatel X” – Mariusz Gadomski – recenzja
W powojennym Lublinie, skąpanym w oparach dymu z prymitywnych piecyków i gęstym cieniu nowej, narzuconej rzeczywistości, rodzi się zło, które nie potrzebuje politycznych legitymacji, by siać zniszczenie. Wyobraźmy sobie miasto będące jedną wielką raną, gdzie na gruzach starego świata próbuje wykiełkować coś nowego, a w tym chaosie, pośród tłumu repatriantów, żołnierzy i zwykłych ludzi szukających spokoju, przemyka postać bez twarzy i nazwiska. To właśnie tutaj Mariusz Gadomski osadza akcję swojej niezwykle dusznej i magnetycznej powieści „Obywatel X”, wciągając nas w mroczny labirynt kłamstw, w którym granica między katem a ofiarą zaciera się z każdym kolejnym rozdziałem. Autor serwuje nam literacką ucztę, która jest czymś znacznie więcej niż tylko kolejnym kryminałem…
“Trzeci gatunek” – Grzegorz Kopiec – recenzja
Wyobraź sobie, że pewnego dnia budzisz się w świecie, który znasz na wylot, ale Twoje ciało i umysł krzyczą, że jesteś w nim intruzem. Każde spojrzenie w lustro wywołuje dreszcz obcości, a codzienna rutyna przypomina źle dopasowany kostium, który uwiera przy każdym ruchu. To nie jest zwykła amnezja ani kryzys tożsamości, to przerażające przeczucie, że pod kruchą powłoką ludzkiej cywilizacji pulsuje coś pierwotnego, mrocznego i nieskończenie potężniejszego niż wszystko, w co do tej pory wierzyłeś. Grzegorz Kopiec w swojej powieści „Trzeci gatunek” zaprasza nas do tańca na krawędzi obłędu i prawdy, która jest zbyt ciężka, by udźwignąć ją w pojedynkę. Autor, znany z budowania dusznej atmosfery, tym razem idzie o…
“Żniwiarz cienia” – Katarzyna Bonda – recenzja
Wkroczenie w świat wykreowany przez Katarzynę Bondę w trzecim tomie serii o Lenie Silewicz przypomina wejście do pokoju przesłuchań, w którym nagle gasną wszystkie światła, a jedynym punktem odniesienia staje się ciężki oddech ukrytego w mroku przeciwnika. „Żniwiarz cienia” to powieść, która od pierwszej strony rezygnuje z bezpiecznych schematów na rzecz dusznej, niemal klaustrofobicznej atmosfery policyjnych korytarzy i toksycznych relacji. Autorka rzuca nas w sam środek środowiska, które powinno stać na straży porządku, a okazuje się być pajęczyną wzajemnych powiązań, alkoholowych oparów i brudnych układów. To historia, w której zło nie przychodzi z zewnątrz, ale często siedzi przy tym samym stole, dzieląc z nami kieliszek wódki podczas wieczornej libacji. Katarzyna…
„Kociaki łobuziaki i rwetes ze swetrem” – Maciej Szymanowicz – recenzja
Są twórcy, których nazwisko na okładce działa na czytelnika jak najcieplejszy kocyk i obietnica czystej, nieskrępowanej radości. Dla mnie Maciej Szymanowicz jest właśnie takim artystą – mistrzem ilustracji, który potrafi uchwycić dziecięcą duszę w jednym kolorowym kadrze, a jego dowcipne i pełne ciepła teksty zawsze trafiają w sedno małych, codziennych dylematów. Dlatego z ogromną radością i zaufaniem sięgnęłam po drugą już część przygód rozbrajających „Kociaków Łobuziaków”, tym razem zatytułowaną „Kociaki Łobuziaki i rwetes ze swetrem”. Po przezabawnej, pierwszej odsłonie, w której Bazyl – wiecznie umorusany koci kocmołuch – toczył nierówną walkę z mydłem brudzidłem, tym razem czeka nas równie szalona, ale i niezwykle wzruszająca opowieść o marzeniach, dorastaniu i… absolutnie…
„Świąteczna mozaika” – Natasza Socha – recenzja
Grudzień to czas, w którym literatura popularna zazwyczaj serwuje nam opowieści lekkie, łatwe i przyjemne, wypełnione zapachem cynamonu i obowiązkowym szczęśliwym zakończeniem pod jemiołą. Jednak Natasza Socha w swojej powieści „Świąteczna mozaika” udowadnia, że okres Bożego Narodzenia może być również tłem dla historii o znacznie większym ciężarze gatunkowym, dotykającej tematów trudnych, bolesnych, a jednocześnie niezwykle intymnych. Autorka, znana z umiejętności łączenia humoru z życiowym dramatem, tym razem kładzie nacisk na tę drugą sferę, serwując nam emocjonalny rollercoaster, który zamiast taniego sentymentalizmu oferuje głęboką refleksję nad istotą pamięci i kruchością ludzkiego losu. To książka, która od pierwszych stron rzuca wyzwanie wyobrażeniu o idealnych świętach, stawiając w centrum postać Jaśminy – młodej…
„Zanim odlecą anioły” – Natasza Socha – recenzja
Czy zastanawialiście się kiedyś, co by się stało, gdyby los, zamiast kolejnej kłody pod nogi, rzucił nam pod drzwi armię starszych pań uzbrojonych w wałki do ciasta i bagaż doświadczeń, który mógłby zawstydzić niejednego scenarzystę filmów kryminalnych? Często wyobrażamy sobie anioły jako eteryczne istoty ze skrzydłami, tymczasem Natasza Socha w swojej najnowszej powieści „Zanim odlecą anioły” sugeruje, że nasi opiekunowie mogą nosić sfatygowane fartuchy, pachnieć cynamonem i mieć bardzo konkretne zdanie na temat doprawiania barszczu. To nie jest zwykła bożonarodzeniowa opowiastka o pieczeniu pierników, lecz głęboka, wielowarstwowa historia o tym, że pod lukrowaną powłoką świątecznych tradycji często kryją się pęknięcia, których nie da się tak łatwo zalepić mąką i cukrem.…
„Podziękuję za Święta” – Gabriela Gargaś – recenzja
Grudzień kojarzy nam się zazwyczaj z zapachem pierników, dźwiękiem dzwoneczków i wszechobecnym, niemal lukrowanym spokojem, który wylewa się z witryn sklepowych i reklam telewizyjnych. Jednak rzeczywistość rzadko przypomina idealnie wykadrowane zdjęcie z Instagrama, a Gabriela Gargaś w swojej powieści „Podziękuję za Święta” doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Autorka, znana z niezwykłej wrażliwości na ludzkie emocje, tym razem zabiera nas w podróż, która zaczyna się od buntu przeciwko schematom, a kończy w miejscu, którego nikt by się nie spodziewał. To nie jest kolejna cukierkowa opowieść o tym, że wystarczy ubrać choinkę, by wszystkie problemy zniknęły. To historia o tym, że czasem trzeba się zgubić w zasypanych śniegiem Bieszczadach, aby w…
„Jaja nie z tej ziemi” – Justyna Bednarek, Bartek Brosz – recenzja
Trzymajcie się foteli, bo właśnie wkraczamy w literacki wir, gdzie prawa fizyki są sugestią, a logikę porwano w butelce. Oto „Jaja nie z tej ziemi” Justyny Bednarek, książka, która jest tak szalona, że ma w tytule… no, właśnie. Przygotujcie się na to, że Wasze poczucie rzeczywistości zostanie poturbowane niczym Gerard Filip Wieczorek – główny poszkodowany w tej kosmicznej farsie – po przymusowym locie w kosmos. Gdyby istniało stowarzyszenie obrońców logiki, natychmiast uznałoby tę książkę za wysoce nielogiczną, ale na szczęście, a może i nieszczęście (zależy od stopnia waszego przywiązania do zdrowego rozsądku), Justyna Bednarek na takie stowarzyszenia ma wysoce abstrakcyjny, by nie rzec kosmiczny, pogląd. Przygotujcie się na to, że…
„Cztery trupy w barszcz” – Magdalena Kubasiewicz, Aneta Jadowska, Milena Wójtowicz, Marta Kisiel – recenzja
Gdy za oknem zapada zmrok, a mróz zaczyna malować na szybach fantazyjne wzory, instynktownie szukamy schronienia w historiach, które ogrzeją nas niczym kubek gorącej czekolady z podwójną porcją pianek. Jednak antologia „Cztery trupy w barszcz” to nie jest zwykłe, przesłodzone bożonarodzeniowe czytadło, które zapomina się zaraz po odłożeniu na półkę. To literackie spotkanie czterech wybitnych autorek polskiej fantastyki – Marty Kisiel, Mileny Wójtowicz, Anety Jadowskiej i Magdaleny Kubasiewicz – które postanowiły udowodnić, że magia świąt najlepiej smakuje z domieszką dreszczyku, nutką absurdu i, oczywiście, solidnie doprawionym śledztwem. Tytuł obiecuje nam makabrę podaną w wazie z tradycyjną zupą i muszę przyznać, że ta obietnica zostaje dotrzymana w sposób niezwykle przewrotny. Zamiast…
„Fetysz” – Przemysław Piotrowski – recenzja
Istnieją serie kryminalne, które z czasem łagodnieją, usypiając czujność czytelnika i popadając w bezpieczne schematy. I jest cykl o komisarzu Igorze Brudnym, który z każdą kolejną odsłoną udowadnia, że piekło wciąż ma nowe, jeszcze bardziej przerażające kręgi, a jego strażnik, komisarz Brudny, jest gotów zejść na samo dno, by wymierzyć sprawiedliwość. „Fetysz”, ósmy tom autorstwa Przemysława Piotrowskiego, to powrót do esencja mroku, od której nie da się oderwać wzroku, choć pod powiekami czai się bezsenność i niepokój. To opowieść, która boleśnie przypomina, jak cienka bywa granica między pożądaniem a szaleństwem, obsesją a chorobą, a także jak destrukcyjny potrafi być samotny, zraniony człowiek – i nie chodzi tu tylko o seryjnego…
„Tam gdzie rodzi się magia” – Joanna Tekieli – recenzja
Niech ten zimowy wieczór, otulony zapachem cynamonu i migotem choinkowych świateł, stanie się idealną scenerią do zagłębienia się w historię, która, choć na pierwszy rzut oka wydaje się być kolejną świąteczną opowieścią, skrywa w sobie prawdziwą esencję ludzkich emocji i poszukiwania bliskości. Zapraszam do świata wykreowanego przez Joannę Tekieli w książce „Tam, gdzie rodzi się magia” – zbiorze historii, które udowadniają, że magia Bożego Narodzenia nie jest ulotnym pyłkiem, ale czymś namacalnym, co rodzi się w sercach i relacjach. To właśnie w tych opowieściach, pełnych ciepła i nostalgii, odnajdujemy znajome miejsca i bohaterów z poprzednich książek autorki, co jest miłą niespodzianką dla jej stałych czytelników, ale jednocześnie stanowi doskonałe wprowadzenie…
„Pucio urządza wigilię, czyli świąteczne słowa i zadania dla przedszkolaków” – Marta Galewska-Kustra, Joanna Kłos – recenzja
Świąteczna aura zazwyczaj kojarzy się z niezmiennym rytuałem, zapachem tych samych potraw i obecnością bliskich, którzy od lat zajmują te same miejsca przy stole. Co jednak się stanie, gdy fundament tej tradycji nagle zostanie wystawiony na próbę, a babcia i dziadek, zamiast lepić pierogi, postanowią spędzić Boże Narodzenie pod palmami w dalekiej Australii? Marta Galewska-Kustra wraz z ilustratorką Joanną Kłos stawiają ulubieńca polskich przedszkolaków w obliczu wielkiej zmiany, która staje się punktem wyjścia do niezwykle ciepłej i mądrej opowieści o sprawczości, rodzinnej miłości i o tym, że magia świąt tkwi nie w miejscu, lecz w zaangażowaniu i wspólnym działaniu. „Pucio urządza wigilię, czyli świąteczne słowa i zadania dla przedszkolaków” to…
„Negatyw” – Mariusz Kanios – recenzja
Wyobraź sobie chwilę, w której światło wpadające do obiektywu przestaje nieść prawdę, a zaczyna ją zniekształcać, rzucając na rzeczywistość barwy, których wcale nie chcemy oglądać. Właśnie w taki świat, przypominający brudną i duszną ciemnię fotograficzną, wrzuca nas Mariusz Kanios w swojej książce pod tytułem „Negatyw”, gdzie każdy kadr życia bohaterów zdaje się być jedynie mrocznym powidokiem dawnych błędów. Autor buduje atmosferę, w której od pierwszych stron czujemy narastający niepokój, jak gdybyśmy stali nad przepaścią i czekali na podmuch wiatru, który ostatecznie zepchnie nas w otchłań ludzkiego upadku. To nie jest literatura, która głaszcze po głowie – to bezkompromisowe starcie z obrazem świata odwróconym na drugą, lewą stronę, gdzie to, co…
