Literatura polska
Sekcja "Literatura Polska" na blogu zawiera recenzje książek autorstwa polskich twórców. Jej celem jest przedstawienie różnorodności rodzimej sceny literackiej. W ramach tej kategorii znajdziesz omówienia dzieł reprezentujących szerokie spektrum gatunków. Są to między innymi kryminały, powieści obyczajowe, fantastyka, reportaże, thrillery, a także literatura dla młodzieży i dzieci. Recenzje obejmują zarówno książki uznanych autorów, jak i debiuty, prezentując różnorodność tematyki i stylów obecnych w polskiej prozie. "Literatura Polska" ma za zadanie przybliżyć czytelnikom bogactwo polskiej książki i pomóc w wyborze interesujących pozycji.
Purpura na jedwabiach, czyli o ludziach, którzy zbudowali sobie raj na ziemi – recenzja książki “Kuria” Artura Nowaka
Książka Artura Nowaka pod tytułem „Kuria” to pozycja, która wdziera się do świadomości czytelnika z siłą taranu, rozbijając misternie budowany przez dekady obraz polskiego Kościoła jako wspólnoty opartej na skromności i służbie. Wstęp do tej opowieści przypomina wejście do innego wymiaru, w którym czas płynie inaczej, a priorytety są odwrócone o sto osiemdziesiąt stopni w stosunku do ewangelicznych pouczeń. Autor, znany z bezkompromisowego podejścia do patologii wewnątrz instytucji, tym razem kieruje swój wzrok ku samym fundamentom władzy – ku mitycznym i niedostępnym kurialnym korytarzom. Artur Nowak kreśli obraz świata ukrytego za wysokimi murami i ciężkimi, dębowymi drzwiami, gdzie zapach kadzidła miesza się z wonią drogich perfum, a zamiast sandałów rybaka…
Szepty za zamkniętymi drzwiami – recenzja książki “Seksuolożki. Nowe rozmowy” Marty Szarejko
W mrocznych zakamarkach ludzkiej psychiki, tam, gdzie wstyd miesza się z pożądaniem, a społeczne oczekiwania zderzają się z biologicznym instynktem, rozgrywa się dramat, o którym większość z nas woli milczeć przy niedzielnym obiedzie. Gabinet seksuologa to jedno z niewielu miejsc, w których kurtyna milczenia zostaje brutalnie, choć z ogromną empatią, zerwana, odsłaniając krajobraz pełen lęku, niezrozumienia, ale i desperackiej walki o prawo do własnej przyjemności. Marta Szarejko w książce „Seksuolożki. Nowe rozmowy” powraca do tej intymnej przestrzeni, udowadniając, że jedna publikacja to zdecydowanie za mało, by opisać skomplikowaną mapę polskiej seksualności, która wciąż pozostaje terenem nieodkrytym, zaminowanym przez stereotypy i patriarchalny balast. Autorka ponownie wciela się w rolę dociekliwej przewodniczki,…
Poza granicą wstydu – recenzja książki “Seksuolożki. Sekrety gabinetów” Marty Szarejko
Wiele drzwi w polskiej przestrzeni publicznej pozostaje szczelnie zamkniętych, ale żadne nie wydają się tak ciężkie i rygorystycznie strzeżone jak te prowadzące do gabinetu seksuologa. Choć żyjemy w czasach rzekomej rewolucji obyczajowej, gdzie nagość wylewa się z ekranów smartfonów, a popkultura aż kipi od erotycznych podtekstów, to realna rozmowa o naszych lękach, pragnieniach czy anatomicznych niepewnościach wciąż budzi paraliżujący wstyd. Marta Szarejko w swojej publikacji pod tytułem „Seksuolożki. Sekrety gabinetów” postanowiła te drzwi nie tyle wyważyć, co uchylić na tyle szeroko, by wpuścić do środka świeże powietrze i światło racjonalnej wiedzy. Autorka zaprasza nas do świata, w którym seks przestaje być brudnym sekretem lub mechanicznym obowiązkiem, a staje się fascynującym,…
“Nie mogę Ci powiedzieć” – Jakub Bączykowski- recenzja
Wyobraźmy sobie szklaną taflę, która pod wpływem jednego, gwałtownego uderzenia rozpada się na tysiące ostrych drobinek. Tak właśnie wygląda życie Leona, pięćdziesięcioletniego dyrektora szkoły, w momencie, gdy dowiaduje się, że jego jedyny syn, Damian, trafił do szpitala w stanie krytycznym. Weekend, który miał być dla młodego mężczyzny i jego partnera Łukasza czasem bliskości w luksusowym hotelu, zamienił się w krwawy rebus, którego rozwiązanie zdaje się wymykać logicznym wyjaśnieniom. Jakub Bączykowski w swojej powieści „Nie mogę Ci powiedzieć” zaprasza do świata, w którym prawda jest towarem deficytowym, a najbliższe nam osoby noszą maski tak starannie dopasowane, że przestajemy zauważać dzielący nas dystans. Autor, znany już niektórym czytelnikom z emocjonalnej wnikliwości, tym…
Gdzie anioły nie zaglądają, a diabły boją się wejść – recenzja książki „Ja, potępiona” Katarzyny Bereniki Miszczuk
W mrocznych głębinach zaświatów, gdzie największą „atrakcją” jest liczenie oczek w nadgniłych ziemniakach, a perspektywę wieczności wypełnia wyłącznie wszechobecna, dobijająca szarość, Katarzyna Berenika Miszczuk osadza akcję trzeciego tomu swojego cyklu diabelsko – anielskiego. „Ja, potępiona” to powrót do uniwersum, w którym granica między światłością a mrokiem okazuje się cieńsza niż włos anielski, a cięte, sarkastyczne poczucie humoru staje się jedyną bronią zdolną przetrwać w starciu z postaciami, które na stałe zapisały się na najczarniejszych kartach ludzkiej historii. Autorka, wierna swojemu stylowi, po raz kolejny udowadnia, że zaświaty w jej wydaniu to nie nudna teologiczna zagadka, lecz arena pełna absurdów, miłosnych zawirowań i przygód, od których trudno się oderwać nawet w…
„Zakrystia” – Artur Nowak – recenzja
Gdy przekraczamy próg świątyni, nasze zmysły otula kojący zapach kadzidła, wzrok spoczywa na misternych złoceniach ołtarzy, a dusza szuka ukojenia w szeptanej modlitwie, wierząc, że mury te są bastionem niezłomnej moralności i świętości. Co jednak dzieje się w momencie, gdy ciężkie, dębowe drzwi zatrzaskują się za plecami wiernych, a światła nawy głównej gasną, pozostawiając jedynie półmrok zakrystii? Artur Nowak w swojej książce „Zakrystia” wykonuje gest niemal świętokradczy w oczach hierarchii, a mianowicie zrywa grubą, aksamitną kurtynę, która przez dekady skrywała najbardziej mroczne, bolesne i przerażająco ludzkie aspekty życia polskiego kleru. To nie jest kolejna publicystyczna napaść na instytucję, lecz brutalnie szczery, niemal sekcyjny wgląd w mechanizmy, które doprowadzają ludzi powołanych…
„Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata” – Dominik Szczepański, Mateusz Waligóra, Joanna Czaplewska – recenzja
Wyobraź sobie miejsce, gdzie cisza ma fizyczny ciężar, a horyzont zaciera się w nieskończonej bieli, w której nie sposób odróżnić nieba od ziemi. Miejsce tak surowe, że każdy oddech wydaje się małym zwycięstwem nad naturą, a jednocześnie tak olśniewające, że podróżnicy ryzykują życie, by choć przez chwilę stać się jego częścią. Antarktyda od wieków kusi śmiałków, będąc ostatnią wielką zagadką naszej planety, lodową twierdzą strzegącą tajemnic sprzed milionów lat. To właśnie tam, na sam kraniec świata, zabierają nas autorzy niezwykłej publikacji, która jest czymś znacznie więcej niż tylko literaturą podróżniczą dla młodych czytelników. Książka „Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata”, stworzona przez tercet: Dominik Szczepański, Mateusz Waligóra i Joanna Czaplewska, to…
„Chcę dla Ciebie jak najlepiej” – Jakub Bączykowski – recenzja
Prowincjonalna cisza bywa czasem głośniejsza niż zgiełk wielkiego miasta, zwłaszcza gdy wypełnia ją niewypowiedziany wstyd i dławiące oczekiwania społeczności, w której każdy wie o każdym wszystko. Właśnie z takiego dusznego mikrokosmosu ucieka bohaterka powieści Jakuba Bączykowskiego pod tytułem „Chcę dla Ciebie jak najlepiej”. Autor, znany już czytelnikom z emocjonalnej i subtelnej prozy, tym razem bierze na warsztat temat stary jak świat, a jednak wciąż boleśnie aktualny: toksyczną, choć na pozór idealną miłość matki do dziecka. To historia, która zaczyna się od ucieczki, ale szybko okazuje się, że przed pewnymi mechanizmami psychologicznymi nie da się po prostu wyjechać pociągiem do Poznania, ponieważ wieziemy je w sobie jako bagaż cenniejszy i cięższy…
„Stalowe skrzydła” – Angelika Grajek – recenzja
Gdyby strach miał swój zapach, w murach rezydencji Ynys Grug pachniałby zakurzoną biblioteką, zimnym żelazem i wszechobecną, duszną mgłą. To właśnie tutaj, na kartach powieści „Stalowe skrzydła” autorstwa Angeliki Grajek, splatają się losy dwóch istot, które teoretycznie nie powinny mieć ze sobą nic wspólnego. On jest centaurem, dumnym synem natury zakutym w niewolnicze pęta, ona zaś córką oprawcy, która we własnym domu czuje się bardziej intruzem niż dziedziczką. Autorka otwiera przed nami drzwi do świata, w którym magia dogorywa pod butem bezwzględnego postępu technicznego, a mityczne stworzenia są jedynie bolesnym wspomnieniem dawnej potęgi, zredukowanym do roli upokorzonej służby lub salonowej ciekawostki. To opowieść o ucieczce, która ma być szansą na…
“Płacz” – Marta Kisiel – recenzja
Gdyby ciemność miała swój własny, głuchy dźwięk, prawdopodobnie brzmiałaby jak narastający szloch, który dławi gardło i nie pozwala zaczerpnąć tchu. W świecie wykreowanym przez Martę Kisiel mrok zawsze czaił się gdzieś na obrzeżach, ale dopiero w powieści „Płacz” postanowił on wystąpić z cienia, by objąć nas lodowatym uściskiem. To nie jest zwyczajna historia grozy, to literacka wyprawa w samo serce dolnośląskiej mgły, gdzie granica między tym, co rzeczywiste, a tym, co wyśnione w malignie, zaciera się niemal całkowicie. Autorka rzuca nas w wir wydarzeń, które udowadniają, że wielkie zło nigdy nie rodzi się z niczego – ono kiełkuje powoli, podlewane drobnymi podłościami, przemilczeniami i lękiem, aż w końcu rozrywa grunt…
„Nadkobieta” – Adam Gawłowski – recenzja przedpremierowa
Wyobraź sobie świat, w którym jedno skinienie głowy przy kieliszku wartego fortunę Chateau Petrus decyduje o bezpieczeństwie energetycznym narodu, a namiętny pocałunek w luksusowym apartamencie w Monako wart jest więcej niż najpilniej strzeżone kody wywiadu. W takiej rzeczywistości – pełnej zapachu drogiej skóry, szumu prywatnych odrzutowców i zimnego blasku szklanych biurowców – osadzona jest akcja powieści „Nadkobieta” Adama Gawłowskiego. To debiut, który uderza z siłą taranu, rozbijając iluzję o transparentności wielkiego biznesu i pokazując, że Polska, wciśnięta między interesy Waszyngtonu a ambicje Moskwy, bywa zaledwie pionkiem na geopolitycznej szachownicy. Autor nie bawi się w subtelności, wrzucając nas prosto w wir wydarzeń z lat 2014–2015, kiedy ważyły się losy polskiej energetyki,…
„Quo vAIdis”- Dragan Andrzej – recenzja
Świat, który znaliśmy, właśnie przestaje istnieć, a my wciąż próbujemy opisywać go kategoriami z poprzedniej epoki. Kiedy profesor fizyki kwantowej, będący jednocześnie uznanym artystą i człowiekiem o niemal renesansowej wszechstronności, bierze na warsztat temat sztucznej inteligencji, możemy być pewni, że nie otrzymamy kolejnej nudnej prognozy rynkowej ani technicznego bełkotu. Andrzej Dragan w swojej książce „Quo vAIdis” dokonuje ataku na naszą intuicję, rozbijając w pył tradycyjne wyobrażenia o tym, co ludzkie, a co maszynowe. Tytułowe pytanie o to, dokąd zmierzamy, staje się pretekstem do analizy rzeczywistości, w której granica między biologicznym neuronem a matematyczną funkcją zaczyna niebezpiecznie zanikać. Autor, z właściwym sobie brakiem pokory wobec dogmatów i ciekawością badacza, rozbiera na…
“Wiła” – Robert Ziębiński – recenzja
Wyobraź sobie miejsce, które teoretycznie nie istnieje – punkt na mapie celowo pominięty przez kartografów, by chronić nieświadomych podróżnych przed tym, co czai się w głębi prastarego lasu. Czarny Staw to nie kolejna urokliwa mieścina z pocztówki, lecz duszna, lepka od tajemnic przestrzeń, w której granica między rzeczywistością a ludowym koszmarem niemal całkowicie się zaciera. Robert Ziębiński w swojej powieści „Wiła” udowadnia, że polska groza ma się doskonale, a on sam czuje się w niej jak ryba w wodzie, umiejętnie żonglując elementami z thrillera, fantastyki i słowiańskiego bestiariusza. Jeśli pierwsza część serii „Czarny Staw” rozpaliła Twoją wyobraźnię, to kontynuacja losów Kamila Jury i jego ekipy jest niczym skok w głęboką,…
“Obywatel X” – Mariusz Gadomski – recenzja
W powojennym Lublinie, skąpanym w oparach dymu z prymitywnych piecyków i gęstym cieniu nowej, narzuconej rzeczywistości, rodzi się zło, które nie potrzebuje politycznych legitymacji, by siać zniszczenie. Wyobraźmy sobie miasto będące jedną wielką raną, gdzie na gruzach starego świata próbuje wykiełkować coś nowego, a w tym chaosie, pośród tłumu repatriantów, żołnierzy i zwykłych ludzi szukających spokoju, przemyka postać bez twarzy i nazwiska. To właśnie tutaj Mariusz Gadomski osadza akcję swojej niezwykle dusznej i magnetycznej powieści „Obywatel X”, wciągając nas w mroczny labirynt kłamstw, w którym granica między katem a ofiarą zaciera się z każdym kolejnym rozdziałem. Autor serwuje nam literacką ucztę, która jest czymś znacznie więcej niż tylko kolejnym kryminałem…
“Trzeci gatunek” – Grzegorz Kopiec – recenzja
Wyobraź sobie, że pewnego dnia budzisz się w świecie, który znasz na wylot, ale Twoje ciało i umysł krzyczą, że jesteś w nim intruzem. Każde spojrzenie w lustro wywołuje dreszcz obcości, a codzienna rutyna przypomina źle dopasowany kostium, który uwiera przy każdym ruchu. To nie jest zwykła amnezja ani kryzys tożsamości, to przerażające przeczucie, że pod kruchą powłoką ludzkiej cywilizacji pulsuje coś pierwotnego, mrocznego i nieskończenie potężniejszego niż wszystko, w co do tej pory wierzyłeś. Grzegorz Kopiec w swojej powieści „Trzeci gatunek” zaprasza nas do tańca na krawędzi obłędu i prawdy, która jest zbyt ciężka, by udźwignąć ją w pojedynkę. Autor, znany z budowania dusznej atmosfery, tym razem idzie o…
