Słyszeć to, co niewypowiedziane – recenzja książki „Zatoka pełna czarów” Katarzyny Wierzbickiej

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak to jest słyszeć wszystko? Nie tylko to, co ludzie mówią, ale przede wszystkim to, co desperacko próbują ukryć w najgłębszych zakamarkach swojej podświadomości? Dla większości z nas prywatność myśli to ostatni bastion wolności, nienaruszalna twierdza, do której nikt nie ma wstępu. Dla Magdy, bohaterki cyklu „Córka maga”, ta twierdza nie istnieje. Jej talent – a może przekleństwo? – czyni z niej chodzący wykrywacz kłamstw, postać budzącą lęk nawet wśród tych, którzy sami władają potężną magią. Katarzyna Wierzbicka w trzecim tomie serii, zatytułowanym „Zatoka pełna czarów”, zabiera nas w miejsce, które z założenia miało być bezpieczną przystanią, a okazuje się polem minowym utkanym z niedopowiedzeń, buntu i mrocznych sekretów.

W trzecim tomie Magda trafia do letniej szkoły dla wyjątkowo uzdolnionych Iskier. To miejsce, gdzie pod okiem Rady Magów młodzi czarodzieje mają szlifować swoje talenty. Jednak zamiast sielankowych wakacji z magią w tle, otrzymujemy gęstą atmosferę nieufności. Autorka z wprawą ogrywa motyw „obcego w grupie”. Magda nie jest tu mile widziana. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta i brutalna: nikt nie czuje się komfortowo w towarzystwie kogoś, kto widzi każdą Twoją słabość, każdy wstydliwy sekret czy planowany występek. Katarzyna Wierzbicka kreśli obraz środowiska rówieśniczego z dużą dozą psychologicznego realizmu, mimo fantastycznej otoczki wydarzeń. Wrogość innych uczniów nie wynika jedynie z dziecięcej złośliwości, ale z autentycznego strachu. Wśród młodych magów zaczynają kiełkować nastroje buntownicze przeciwko skostniałej Radzie Magów, a obecność telepatki jest dla konspiratorów jak wyrok śmierci. To sprawia, że „Zatoka pełna czarów” staje się czymś więcej niż tylko powieścią przygodową – to studium izolacji i ceny, jaką płaci się za posiadanie unikalnego daru.

Swoistego uroku książce nadają umiejętnie wplatane przez autorkę elementy mitologiczne i fantastyczne w codzienność, sprawiając, że w ośrodku treningowym ani przez chwilę nie jest nudno. Zamiast miłych kucharek, w kuchni rządzi kikimora – istota rodem z mrocznych słowiańskich wierzeń, której obecność dodaje opowieści specyficznego, nieco cierpkiego humoru. Mamy też wampiry, które w niczym nie przypominają romantycznych kochanków z nowoczesnych romansów. Smaku dodaje także  postać instruktora czytania w myślach – demoniczny nauczyciel wydaje się idealnym, choć przerażającym wyborem, bo kto lepiej nauczy młodą Iskierkę kontrolować mrok własnego umysłu niż istota, która z tego mroku się wywodzi? Narracja jest płynna, a dialogi naturalne i pełne ikry. Katarzyna Wierzbicka  balansuje między scenami akcji a momentami refleksyjnymi.  Autorka nie boi się również trudniejszych tematów – samotności, odrzucenia i odwagi do bycia sobą w świecie, który wymaga konformizmu. Warto zaznaczyć, że jako trzeci tom cyklu, książka domyka pewne wątki, jednocześnie otwierając nowe, jeszcze bardziej intrygujące furtki. Świat przedstawiony rozrasta się, staje się bogatszy i bardziej wielowymiarowy z każdą stroną.

Magda w „Zatoce pełnej czarów” przechodzi ewolucję. To już nie jest ta sama zagubiona dziewczynka, którą poznaliśmy w pierwszym tomie. Musi zmierzyć się z odpowiedzialnością za swoje słowa i czyny, a przede wszystkim nauczyć się filtrować natłok informacji płynący z cudzych głów. Katarzyna Wierzbicka stawia swoją bohaterkę przed trudnymi dylematami moralnymi: czy lojalność wobec systemu (Rady Magów) jest ważniejsza niż solidarność z rówieśnikami, nawet jeśli ich metody są wątpliwe? Wątek „Iskier zbuntowanych” wprowadza do serii odcień szarości. Zaczynamy się zastanawiać, czy Rada Magów rzeczywiście ma na celu dobro młodych adeptów, czy może letnia szkoła to tylko elegancka nazwa dla ośrodka kontroli. To sprawia, że książka staje się angażująca również dla starszego czytelnika, który dostrzeże w niej alegorię do systemów edukacyjnych i społecznych próbujących wtłoczyć jednostkę w ramy przeciętności.

„Zatoka pełna czarów” to przykład literatury dziecięcej i młodzieżowej, która traktuje swojego odbiorcę z należytym szacunkiem, nie unikając tematów trudnych i niejednoznacznych. Katarzyna Wierzbicka stworzyła historię, która pod płaszczem opowieści o magii i demonach, przemyca uniwersalne prawdy o potrzebie akceptacji i trudach dorastania. To lektura dla fanów cyklu, ale także dla każdego, kto szuka w fantasy czegoś więcej niż tylko efektownych zaklęć. To opowieść o tym, że najtrudniejszą magią nie jest rzucanie ognistych kul, lecz umiejętność pozostania wiernym samemu sobie, gdy wszyscy wokół chcieliby, abyśmy milczeli. Magda udowadnia, że głos w naszej głowie jest najpotężniejszą bronią, jaką dysponujemy – pod warunkiem, że nauczymy się go słuchać.

O książce:

Tytuł: Zatoka pełna czarów
Autor: Katarzyna Wierzbicka
Ilustrator: Wioleta Herczyńska
Wydawnictwo: Mięta
Liczba stron: 288
Data premiery: 2026-04-01
Cykl: Córka maga (tom 3)
Gatunek: Literatura dziecięca
Wiek: 9 – 12 lat

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu: