Słyszeć to, co niewypowiedziane – recenzja książki „Zatoka pełna czarów” Katarzyny Wierzbickiej
Czy zastanawialiście się kiedyś, jak to jest słyszeć wszystko? Nie tylko to, co ludzie mówią, ale przede wszystkim to, co desperacko próbują ukryć w najgłębszych zakamarkach swojej podświadomości? Dla większości z nas prywatność myśli to ostatni bastion wolności, nienaruszalna twierdza, do której nikt nie ma wstępu. Dla Magdy, bohaterki cyklu „Córka maga”, ta twierdza nie istnieje. Jej talent – a może przekleństwo? – czyni z niej chodzący wykrywacz kłamstw, postać budzącą lęk nawet wśród tych, którzy sami władają potężną magią. Katarzyna Wierzbicka w trzecim tomie serii, zatytułowanym „Zatoka pełna czarów”, zabiera nas w miejsce, które z założenia miało być bezpieczną przystanią, a okazuje się polem minowym utkanym z niedopowiedzeń, buntu…
Archipelagi uczuć, czyli jak przestać walczyć z własnym sercem – recenzja książki “Czuję, więc jestem. Jak rozumieć i regulować emocje” Haliny Piaseckiej
Wyobraź sobie, że Twoje wnętrze to tętniące życiem, wielomilionowe miasto. Każda emocja jest w nim innym mieszkańcem: gniew to głośny robotnik drogowy, który domaga się naprawy niesprawiedliwości, lęk to czujny strażnik miejski, wypatrujący zagrożeń, radość to rozświetlony festiwal na głównym rynku. Większość z nas spędza życie, próbując eksmitować tych „niegrzecznych” lokatorów, budując mury wokół smutku czy nakładając knebel na złość. Ale co, jeśli te wszystkie głosy to nie hałas, który należy uciszyć, lecz precyzyjny system nawigacji? Halina Piasecka w swojej książce „Czuję, więc jestem. Jak rozumieć i regulować emocje” rzuca nam wyzwanie: zamiast uciekać przed burzą uczuć, nauczmy się żeglować. To nie jest kolejny poradnik obiecujący drogę do wiecznego szczęścia…
Oswoić potwora z szafy czyli jak Feluś i Gucio uczą nas odwagi – recenzja książki „Feluś i Gucio oswajają strachy” Katarzyny Kozłowskiej
Czy kiedykolwiek zastanawialiście się co tak naprawdę dzieje się w dziecięcej wyobraźni, gdy w pokoju gasną światła, a znajome kształty mebli przeobrażają się w groźne sylwetki nieznanych stworzeń? Strach jest emocją pierwotną, nieuniknioną i – paradoksalnie – niezwykle potrzebną, choć dla małego człowieka bywa obezwładniający. W świecie zdominowanym przez dorosły racjonalizm często bagatelizujemy lęki najmłodszych, kwitując je pobłażliwym uśmiechem lub zapewnieniem, że przecież nic tam nie ma. Tymczasem Katarzyna Kozłowska w swojej kolejnej odsłonie przygód ulubionego przedszkolaka milionów dzieci udowadnia, że kluczem do spokoju nie jest zaprzeczanie lękowi, lecz jego cierpliwe oswojenie. Książka pod tytułem „Feluś i Gucio oswajają strachy” to nie tylko kolejna pozycja na półce z literaturą dziecięcą,…
Klątwa, śmiech i zepsuta winda – recenzja książki „Winda do miłości” Alek Rogoziński, Magdalena Witkiewicz
Stara, warszawska kamienica przy ulicy Miłosnej mogłaby być tłem dla mrocznego kryminału albo nostalgicznego dramatu o przemijaniu, jednak w rękach duetu Magdalena Witkiewicz i Alek Rogoziński staje się areną komediowych starć, sercowych zawirowań i walki z przeznaczeniem, które wyjątkowo uparcie rzuca kłody pod nogi mieszkańcom. Legenda głosi, że budynek ten został obłożony cygańską klątwą, sprawiającą, że każdy, kto przekroczy jego próg, zostaje skazany na wieczną samotność lub miłosną katastrofę. To nie jest zwykłe literackie fatum, to wręcz złośliwa siła wyższa, która sprawia, że rury pękają w najmniej odpowiednich momentach, a narzeczeni uciekają sprzed ołtarza szybciej, niż zdążą wypowiedzieć sakramentalne tak. Czytając „Windę do miłości”, wchodzimy w świat, gdzie pech jest…
Cień, który poluje w świetle dnia – recenzja książki „Nikt” Adriana Bednarka
Prawdziwe zło rzadko nosi maskę potwora z pierwszych stron gazet, znacznie częściej ma twarz anonimowego przechodnia, którego wzrok prześlizguje się po nas w porannym tłumie. To właśnie ta przerażająca, szara codzienność stanowi fundament najnowszej powieści Adriana Bednarka. Autor, znany z bezkompromisowego podejścia do mrocznych zakamarków ludzkiej psychiki, tym razem uderza w najczulszy punkt naszego poczucia bezpieczeństwa – przekonanie, że w tłumie jesteśmy nietykalni. „Nikt” to nie tylko tytuł, to przede wszystkim manifest kogoś, kto przez lata był przezroczysty dla świata, aż w końcu postanowił wyrwać mu należne miejsce siłą, zamieniając swoją niewidzialność w zabójczą przewagę. Adrian Bednarek brutalnie zrywa zasłonę z naszych iluzji, pokazując, że drapieżnik nie musi czaić się…
Kiedy smartwatch wie o Tobie więcej niż własna mama – recenzja książki „SmartUla. Boty i kłopoty” Boguś Janiszewski
Wyobraź sobie świat, w którym nie musisz się zastanawiać, czy jesteś głodny, smutny czy zmęczony – Twój smartwatch wie to pierwszy i od razu wysyła sygnał do lodówki lub sugeruje odpowiednią dawkę „szczęśliwych witamin”. Brzmi jak utopia? A może jak cyfrowa pułapka, w której wolna wola zostaje zastąpiona przez linijki kodu? Boguś Janiszewski, znany z rozkładania skomplikowanych mechanizmów świata na czynniki pierwsze, tym razem zaprasza nas do tajnego miasta naukowców, gdzie technologia nie jest tylko dodatkiem do życia, ale jego kręgosłupem. „SmartUla. Boty i kłopoty” to literacki rollercoaster, który wjeżdża z impetem w środek debaty o sztucznej inteligencji, prywatności i granicach między tym, co ludzkie, a tym, co wygenerowane. Główna…
Tam, gdzie kończy się człowieczeństwo – recenzja książki „Bestialska historia świata” Michał Waleszczyński-Lis
Prawdziwe zło nie potrzebuje nadprzyrodzonej oprawy, demonicznych masek ani hollywoodzkich efektów specjalnych, by sparaliżować zmysły. Najgłębszy mrok rodzi się w ciszy zwyczajnych domów, w sterylnej bieli laboratoriów i w umysłach ludzi, którzy na pierwszy rzut oka nie różnią się od nas niczym. Michał Waleszczyński-Lis w swojej książce „Bestialska historia świata” udowadnia, że rzeczywistość bywa znacznie bardziej wynaturzona niż najbardziej krwawe scenariusze filmowe. Autor, znany z precyzyjnego operowania makabrą w swoich podcastach, tym razem przelewa na papier esencję ludzkiego zwyrodnienia, tworząc literacki pomnik cierpienia i okrucieństwa, obok którego nie da się przejść obojętnie. To nie jest pozycja, którą czyta się dla relaksu, to bolesna wiwisekcja natury gatunku ludzkiego, prowadzona z chłodnym,…
Przewodnik po życiu w rytmie natury – recenzja książki „Cztery pory roku z Ewą Woydyłło. Przewodnik po codzienności” Ewy Woydyłło
Wyobraź sobie, że w środku najbardziej chaotycznego tygodnia, między niekończącymi się powiadomieniami w telefonie a listą zadań, która zdaje się nie mieć końca, siadasz w fotelu z kubkiem gorącej herbaty. Otwierasz książkę, która nie krzyczy do Ciebie „musisz być lepszą wersją siebie”, ale szepcze: „odpuść, odetchnij, zobacz, gdzie teraz jesteś”. Takie właśnie wrażenie sprawia spotkanie z nową publikacją Ewy Woydyłło – „Cztery pory roku z Ewą Woydyłło. Przewodnik po codzienności”. To nie jest kolejny suchy podręcznik psychologii akademickiej, lecz ciepły, mądry list od mentorki, która doskonale wie, jak łatwo zgubić siebie w zgiełku współczesności i jak trudno jest czasem po prostu polubić własne życie. Pierwszym, co rzuca się w oczy…
Dlaczego warto zamienić „muszę” na kocie „mruczę”? – recenzja książki „Panie kocie, jak żyć?” Joanna Szczerbaty
Wyobraź sobie, że po powrocie z pracy, gdy Twoja głowa wciąż pulsuje od nadmiaru maili, niedokończonych projektów i społecznych oczekiwań, siadasz na kanapie i napotykasz wzrok kogoś, kto posiadł mądrość niedostępną dla większości ludzi. Twój kot, bo o nim mowa, patrzy na Ciebie z wyżyn szafy lub oparcia fotela z mieszanką politowania i głębokiego spokoju. W jego oczach nie ma deadlinów ani wyrzutów sumienia z powodu niezjedzonej sałatki czy nieodbytego treningu. Jest tylko czysta, skoncentrowana obecność. Właśnie w to miejsce, na styku ludzkiego chaosu i kociej harmonii, zaprasza nas Joanna Szczerbaty w swojej książce „Panie kocie, jak żyć? Przewodnik po równowadze, odpoczynku i codziennych przyjemnościach”. Autorka, będąca doświadczoną psycholożką, wpada…
Purpura na jedwabiach, czyli o ludziach, którzy zbudowali sobie raj na ziemi – recenzja książki “Kuria” Artura Nowaka
Książka Artura Nowaka pod tytułem „Kuria” to pozycja, która wdziera się do świadomości czytelnika z siłą taranu, rozbijając misternie budowany przez dekady obraz polskiego Kościoła jako wspólnoty opartej na skromności i służbie. Wstęp do tej opowieści przypomina wejście do innego wymiaru, w którym czas płynie inaczej, a priorytety są odwrócone o sto osiemdziesiąt stopni w stosunku do ewangelicznych pouczeń. Autor, znany z bezkompromisowego podejścia do patologii wewnątrz instytucji, tym razem kieruje swój wzrok ku samym fundamentom władzy – ku mitycznym i niedostępnym kurialnym korytarzom. Artur Nowak kreśli obraz świata ukrytego za wysokimi murami i ciężkimi, dębowymi drzwiami, gdzie zapach kadzidła miesza się z wonią drogich perfum, a zamiast sandałów rybaka…
Gdzie anioły nie zaglądają, a diabły boją się wejść – recenzja książki „Ja, potępiona” Katarzyny Bereniki Miszczuk
W mrocznych głębinach zaświatów, gdzie największą „atrakcją” jest liczenie oczek w nadgniłych ziemniakach, a perspektywę wieczności wypełnia wyłącznie wszechobecna, dobijająca szarość, Katarzyna Berenika Miszczuk osadza akcję trzeciego tomu swojego cyklu diabelsko – anielskiego. „Ja, potępiona” to powrót do uniwersum, w którym granica między światłością a mrokiem okazuje się cieńsza niż włos anielski, a cięte, sarkastyczne poczucie humoru staje się jedyną bronią zdolną przetrwać w starciu z postaciami, które na stałe zapisały się na najczarniejszych kartach ludzkiej historii. Autorka, wierna swojemu stylowi, po raz kolejny udowadnia, że zaświaty w jej wydaniu to nie nudna teologiczna zagadka, lecz arena pełna absurdów, miłosnych zawirowań i przygód, od których trudno się oderwać nawet w…
„Stalowe skrzydła” – Angelika Grajek – recenzja
Gdyby strach miał swój zapach, w murach rezydencji Ynys Grug pachniałby zakurzoną biblioteką, zimnym żelazem i wszechobecną, duszną mgłą. To właśnie tutaj, na kartach powieści „Stalowe skrzydła” autorstwa Angeliki Grajek, splatają się losy dwóch istot, które teoretycznie nie powinny mieć ze sobą nic wspólnego. On jest centaurem, dumnym synem natury zakutym w niewolnicze pęta, ona zaś córką oprawcy, która we własnym domu czuje się bardziej intruzem niż dziedziczką. Autorka otwiera przed nami drzwi do świata, w którym magia dogorywa pod butem bezwzględnego postępu technicznego, a mityczne stworzenia są jedynie bolesnym wspomnieniem dawnej potęgi, zredukowanym do roli upokorzonej służby lub salonowej ciekawostki. To opowieść o ucieczce, która ma być szansą na…
„Nadkobieta” – Adam Gawłowski – recenzja przedpremierowa
Wyobraź sobie świat, w którym jedno skinienie głowy przy kieliszku wartego fortunę Chateau Petrus decyduje o bezpieczeństwie energetycznym narodu, a namiętny pocałunek w luksusowym apartamencie w Monako wart jest więcej niż najpilniej strzeżone kody wywiadu. W takiej rzeczywistości – pełnej zapachu drogiej skóry, szumu prywatnych odrzutowców i zimnego blasku szklanych biurowców – osadzona jest akcja powieści „Nadkobieta” Adama Gawłowskiego. To debiut, który uderza z siłą taranu, rozbijając iluzję o transparentności wielkiego biznesu i pokazując, że Polska, wciśnięta między interesy Waszyngtonu a ambicje Moskwy, bywa zaledwie pionkiem na geopolitycznej szachownicy. Autor nie bawi się w subtelności, wrzucając nas prosto w wir wydarzeń z lat 2014–2015, kiedy ważyły się losy polskiej energetyki,…
