„Łowca saren” – Katarzyna Bonda – recenzja

Cień jest wpisany w profesję śledczego, jednak najgorszy z nich to nie ten, który rzuca uciekający przestępca, lecz ten rzucany przez przeszłość – szczególnie własną, rodzinną. W polskiej literaturze kryminalnej Katarzyna Bonda przyzwyczaiła nas do wielowątkowych, drobiazgowo konstruowanych historii, w których tkanka psychologiczna odgrywa rolę równie istotną, co same dowody rzeczowe. W czwartym tomie serii o komisarz Lenie Silewicz, zatytułowanym „Łowca saren”, autorka podnosi jednak poprzeczkę jeszcze wyżej. Zabiera nas w mroczną, gęstą od emocji podróż, w której zbrodnia przestaje być jedynie łamigłówką dla policji, a staje się manifestacją głęboko skrywanego zepsucia, traumy i obsesji przekazywanej niczym mroczne dziedzictwo. To powieść, która nie tylko wciąga w wir śledztwa, ale też zadaje niewygodne pytania o to, jak łatwo człowiek potrafi przekroczyć granicę potworności.

Warszawą wstrząsa seria potwornych, niezwykle brutalnych morderstw. W stolicy giną młode, atrakcyjne i wysportowane kobiety, a ich ciała zostają odnalezione w niemal rytualnych oprawach – w domowych łazienkach, najczęściej pozbawione życia w sposób przemyślany i wyzuty z jakiejkolwiek przypadkowości. Wzór działania sprawcy jest precyzyjny: obserwuje swoje ofiary z ukrycia, analizuje ich nawyki, cierpliwie poznaje codzienną rutynę, by w odpowiednim momencie zacisnąć pętlę. Prowadząca sprawę Lena Silewicz szybko orientuje się, że współczesna makabra nie jest odosobnionym epizodem. Tropy zaczynają prowadzić wstecz, aż do tragedii sprzed ośmiu lat – niewyjaśnionej śmierci Anny Nałkowskiej, matki popularnego podkastera Noa. Kobieta została wówczas znaleziona martwa w wannie, a całą sprawę wyciszono i potraktowano tak, by nie wywołać obyczajowego skandalu. Noa nigdy nie uwierzył w oficjalną wersję wydarzeń i na własną rękę szuka prawdy.

⇒ Przeczytaj moje pozostałe recenzje książek Katarzyny Bondy ⇐

„Łowca saren” to nie tylko skomplikowany labirynt poszlak i dowodów, ale przede wszystkim powieść o rozbudowanej warstwie psychologicznej. Katarzyna Bonda oddaje głos samemu mordercy, a wniknięcie w jego perspektywę sprawia, że historia zyskuje wymiar głębokiego dreszczowca. Tytułowy „Łowca saren” nie stanowi jedynie poetyckiej metafory. Autorka demonstruje, jak przeżycia z dzieciństwa – spędzanego z ojcem na polowaniach – potrafią zniekształcić dorosłe postrzeganie świata. Niewinne niegdyś doświadczenia oraz wpajana przez przodków bezwzględność zostają w chorym umyśle przetworzone w wynaturzoną obsesję. Sarna przestaje być leśnym zwierzęciem, staje się symbolem pięknej, zgrabnej i niewinnej kobiety, na którą trzeba przygotować zasadzkę. Morderca traktuje proces zdobywania ofiary jak rytualne polowanie, w którym sam ustala reguły gry, a po wszystkim zabiera trofeum. To również przejmująca opowieść o tym, jak wypaczone relacje z matką potrafią skrzywdzić psychikę dziecka i rzucić cień na całe jego dorosłe życie. Powieść prowokuje do refleksji nad odwiecznym pytaniem kryminologii: czy człowiek rodzi się potworem, czy staje się nim w wyniku traum, odrzucenia i toksycznego wychowania? Katarzyna Bonda nie rozgrzesza sprawcy z popełnionych zbrodni, lecz niczym chirurg rozcina jego przeszłość, ukazując przerażający mechanizm powstawania czystego zła.

Pod względem konstrukcji fabularnej Katarzyna Bonda po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią budowania napięcia. Powieść rozwija się wielotorowo, przeskakując między perspektywami i planami czasowymi. Początkowo spokojne, metodyczne tempo śledztwa w pewnym momencie gwałtownie przyspiesza, nie dając nam chwili na oddech. Mocnym punktem książki jest sama postać mordercy jako mistrza kamuflażu. Sprawca jest elastyczny – potrafi zmieniać wygląd, idealnie dopasowywać się do otoczenia i wmieszać w tłum dokładnie tam, gdzie nikt by się go nie spodziewał. Katarzyna Bonda umiejętnie podrzuca nam fałszywe tropy. Choć wszystkie elementy układanki są porozrzucane na kartach powieści od samego początku, ich właściwe połączenie okazuje się niesamowicie trudne. Dopiero w finale, gdy poszczególne puzzle wskakują na swoje miejsca, zdajemy sobie sprawę, jak kunsztownie została przygotowana ta intryga. Logika zakończenia rzuca całkowicie nowe światło na wydarzenia, które wcześniej wydawały się błahe lub poboczne.

⇒  Zobacz inne recenzje książek z cyklu „Policjantka Lena Silewicz” ⇐

„Łowca saren” to mroczna i gęsta od napięcia odsłona twórczości Katarzyny Bondy. Autorka łączy klasyczną wielowątkową intrygę policyjną z dławiącym dreszczowcem psychologicznym, tworząc opowieść o obsesji, zacieraniu śladów i traumach, które potrafią kiełkować przez dekady. To pozycja nie tylko dla fanów cyklu o Lenie Silewicz, ale dla każdego miłośnika literatury kryminalnej, który w książkach szuka czegoś więcej niż tylko odpowiedzi na pytanie „kto zabił?”. Autorka zmusza nas do zajrzenia w otchłań ludzkiej psychiki, z której po zamknięciu książki bardzo trudno powrócić do rzeczywistości. Podróż ta pozostawia w nas trwały ślad i ogromny apetyt na kolejne spotkania z bohaterami.

⇒  Przeczytaj moje pozostałe recenzje książek z gatunku kryminał, sensacja i thriller ⇐

Informacje o książce „Łowca saren”

Tytuł: Łowca saren Autor: Katarzyna Bonda Wydawnictwo: Muza Data premiery: 29 lipca 2026 r. Liczba stron: 480 Cykl: Policjantka Lena Silewicz (tom 4) Gatunek: Kryminał, sensacja, thriller

⇒  Zobacz inne recenzje książek z wydawnictwa Muza ⇐

Książki z cyklu „Policjantka Lena Silewicz”:

1. „Kolekcjoner lalek” – Katarzyna Bonda (tom 1)
2. „Czarodziej śmierci” – Katarzyna Bonda (tom 2)
3. „Żniwiarz cienia” – Katarzyna Bonda (tom 3)
4. „Łowca saren” – Katarzyna Bonda (tom 4)