Książki
Zanurz się w subiektywnym świecie literackich recenzji. Znajdziesz tu zbiór moich osobistych opinii na temat przeczytanych książek. Dzielę się swoimi wrażeniami, refleksjami i przemyśleniami na temat fabuły, bohaterów, języka autora i innych aspektów, które sprawiły, że dana książka była dla mnie wyjątkowa bądź wynudziły mnie.
Gdzie anioły nie zaglądają, a diabły boją się wejść – recenzja książki „Ja, potępiona” Katarzyny Bereniki Miszczuk
W mrocznych głębinach zaświatów, gdzie największą „atrakcją” jest liczenie oczek w nadgniłych ziemniakach, a perspektywę wieczności wypełnia wyłącznie wszechobecna, dobijająca szarość, Katarzyna Berenika Miszczuk osadza akcję trzeciego tomu swojego cyklu diabelsko – anielskiego. „Ja, potępiona” to powrót do uniwersum, w którym granica między światłością a mrokiem okazuje się cieńsza niż włos anielski, a cięte, sarkastyczne poczucie humoru staje się jedyną bronią zdolną przetrwać w starciu z postaciami, które na stałe zapisały się na najczarniejszych kartach ludzkiej historii. Autorka, wierna swojemu stylowi, po raz kolejny udowadnia, że zaświaty w jej wydaniu to nie nudna teologiczna zagadka, lecz arena pełna absurdów, miłosnych zawirowań i przygód, od których trudno się oderwać nawet w…
„Zakrystia” – Artur Nowak – recenzja
Gdy przekraczamy próg świątyni, nasze zmysły otula kojący zapach kadzidła, wzrok spoczywa na misternych złoceniach ołtarzy, a dusza szuka ukojenia w szeptanej modlitwie, wierząc, że mury te są bastionem niezłomnej moralności i świętości. Co jednak dzieje się w momencie, gdy ciężkie, dębowe drzwi zatrzaskują się za plecami wiernych, a światła nawy głównej gasną, pozostawiając jedynie półmrok zakrystii? Artur Nowak w swojej książce „Zakrystia” wykonuje gest niemal świętokradczy w oczach hierarchii, a mianowicie zrywa grubą, aksamitną kurtynę, która przez dekady skrywała najbardziej mroczne, bolesne i przerażająco ludzkie aspekty życia polskiego kleru. To nie jest kolejna publicystyczna napaść na instytucję, lecz brutalnie szczery, niemal sekcyjny wgląd w mechanizmy, które doprowadzają ludzi powołanych…
„Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata” – Dominik Szczepański, Mateusz Waligóra, Joanna Czaplewska – recenzja
Wyobraź sobie miejsce, gdzie cisza ma fizyczny ciężar, a horyzont zaciera się w nieskończonej bieli, w której nie sposób odróżnić nieba od ziemi. Miejsce tak surowe, że każdy oddech wydaje się małym zwycięstwem nad naturą, a jednocześnie tak olśniewające, że podróżnicy ryzykują życie, by choć przez chwilę stać się jego częścią. Antarktyda od wieków kusi śmiałków, będąc ostatnią wielką zagadką naszej planety, lodową twierdzą strzegącą tajemnic sprzed milionów lat. To właśnie tam, na sam kraniec świata, zabierają nas autorzy niezwykłej publikacji, która jest czymś znacznie więcej niż tylko literaturą podróżniczą dla młodych czytelników. Książka „Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata”, stworzona przez tercet: Dominik Szczepański, Mateusz Waligóra i Joanna Czaplewska, to…
„Chcę dla Ciebie jak najlepiej” – Jakub Bączykowski – recenzja
Prowincjonalna cisza bywa czasem głośniejsza niż zgiełk wielkiego miasta, zwłaszcza gdy wypełnia ją niewypowiedziany wstyd i dławiące oczekiwania społeczności, w której każdy wie o każdym wszystko. Właśnie z takiego dusznego mikrokosmosu ucieka bohaterka powieści Jakuba Bączykowskiego pod tytułem „Chcę dla Ciebie jak najlepiej”. Autor, znany już czytelnikom z emocjonalnej i subtelnej prozy, tym razem bierze na warsztat temat stary jak świat, a jednak wciąż boleśnie aktualny: toksyczną, choć na pozór idealną miłość matki do dziecka. To historia, która zaczyna się od ucieczki, ale szybko okazuje się, że przed pewnymi mechanizmami psychologicznymi nie da się po prostu wyjechać pociągiem do Poznania, ponieważ wieziemy je w sobie jako bagaż cenniejszy i cięższy…
„Druty. Wielka księga ściegów” – opracowanie zbiorowe – recenzja
Wyobraź sobie, że stoisz przed ogromnym regałem pełnym miękkich motków wełny, a w Twojej głowie kłębią się dziesiątki pomysłów, które tylko czekają, by nabrać realnych kształtów pod Twoimi palcami. Często jednak między artystyczną wizją a gotowym, perfekcyjnie wykończonym swetrem staje bariera techniczna – brakujący splot, którego nazwy nie pamiętasz, lub skomplikowany układ oczek, który na pierwszy rzut oka wydaje się niemożliwy do odtworzenia bez nadludzkiej cierpliwości. Właśnie w takich momentach publikacja „Druty. Wielka księga ściegów” przestaje być tylko kolejną pozycją na księgarskiej półce, a staje się rodzajem magicznego, rzemieślniczego klucza otwierającego drzwi do nieskończonych możliwości projektowych. To nie jest zwykły podręcznik, lecz tętniące inspiracją kompendium, które udowadnia, że dwa metalowe…
„Stalowe skrzydła” – Angelika Grajek – recenzja
Gdyby strach miał swój zapach, w murach rezydencji Ynys Grug pachniałby zakurzoną biblioteką, zimnym żelazem i wszechobecną, duszną mgłą. To właśnie tutaj, na kartach powieści „Stalowe skrzydła” autorstwa Angeliki Grajek, splatają się losy dwóch istot, które teoretycznie nie powinny mieć ze sobą nic wspólnego. On jest centaurem, dumnym synem natury zakutym w niewolnicze pęta, ona zaś córką oprawcy, która we własnym domu czuje się bardziej intruzem niż dziedziczką. Autorka otwiera przed nami drzwi do świata, w którym magia dogorywa pod butem bezwzględnego postępu technicznego, a mityczne stworzenia są jedynie bolesnym wspomnieniem dawnej potęgi, zredukowanym do roli upokorzonej służby lub salonowej ciekawostki. To opowieść o ucieczce, która ma być szansą na…
“Płacz” – Marta Kisiel – recenzja
Gdyby ciemność miała swój własny, głuchy dźwięk, prawdopodobnie brzmiałaby jak narastający szloch, który dławi gardło i nie pozwala zaczerpnąć tchu. W świecie wykreowanym przez Martę Kisiel mrok zawsze czaił się gdzieś na obrzeżach, ale dopiero w powieści „Płacz” postanowił on wystąpić z cienia, by objąć nas lodowatym uściskiem. To nie jest zwyczajna historia grozy, to literacka wyprawa w samo serce dolnośląskiej mgły, gdzie granica między tym, co rzeczywiste, a tym, co wyśnione w malignie, zaciera się niemal całkowicie. Autorka rzuca nas w wir wydarzeń, które udowadniają, że wielkie zło nigdy nie rodzi się z niczego – ono kiełkuje powoli, podlewane drobnymi podłościami, przemilczeniami i lękiem, aż w końcu rozrywa grunt…
„Nadkobieta” – Adam Gawłowski – recenzja przedpremierowa
Wyobraź sobie świat, w którym jedno skinienie głowy przy kieliszku wartego fortunę Chateau Petrus decyduje o bezpieczeństwie energetycznym narodu, a namiętny pocałunek w luksusowym apartamencie w Monako wart jest więcej niż najpilniej strzeżone kody wywiadu. W takiej rzeczywistości – pełnej zapachu drogiej skóry, szumu prywatnych odrzutowców i zimnego blasku szklanych biurowców – osadzona jest akcja powieści „Nadkobieta” Adama Gawłowskiego. To debiut, który uderza z siłą taranu, rozbijając iluzję o transparentności wielkiego biznesu i pokazując, że Polska, wciśnięta między interesy Waszyngtonu a ambicje Moskwy, bywa zaledwie pionkiem na geopolitycznej szachownicy. Autor nie bawi się w subtelności, wrzucając nas prosto w wir wydarzeń z lat 2014–2015, kiedy ważyły się losy polskiej energetyki,…
“Edukacja motyli” – Donato Carrisi – recenzja
Wyobraź sobie, że stoisz na krawędzi głębokiej, lodowatej przepaści, a jedynym dźwiękiem, jaki do Ciebie dociera, jest rytmiczne bicie Twojego własnego serca, które z każdą chwilą zdradza Cię coraz mocniej. Donato Carrisi, mistrz włoskiego thrillera, w swojej najnowszej powieści „Edukacja motyli” nie tylko zaprasza nas do takiej krawędzi, ale bez ostrzeżenia spycha nas w otchłań, w której granica między rzeczywistością a sennym koszmarem ulega całkowitemu zatarciu. To nie jest tylko kolejna historia o zaginionym dziecku, jakich wiele na półkach księgarskich. To precyzyjnie skonstruowana pułapka na czytelnika, labirynt zbudowany z ludzkich wyrzutów sumienia, chłodu szwajcarskich Alp i mrocznej, niemal pierwotnej natury macierzyństwa, które w wydaniu Donato Carrisiego nie ma w sobie…
„Quo vAIdis”- Dragan Andrzej – recenzja
Świat, który znaliśmy, właśnie przestaje istnieć, a my wciąż próbujemy opisywać go kategoriami z poprzedniej epoki. Kiedy profesor fizyki kwantowej, będący jednocześnie uznanym artystą i człowiekiem o niemal renesansowej wszechstronności, bierze na warsztat temat sztucznej inteligencji, możemy być pewni, że nie otrzymamy kolejnej nudnej prognozy rynkowej ani technicznego bełkotu. Andrzej Dragan w swojej książce „Quo vAIdis” dokonuje ataku na naszą intuicję, rozbijając w pył tradycyjne wyobrażenia o tym, co ludzkie, a co maszynowe. Tytułowe pytanie o to, dokąd zmierzamy, staje się pretekstem do analizy rzeczywistości, w której granica między biologicznym neuronem a matematyczną funkcją zaczyna niebezpiecznie zanikać. Autor, z właściwym sobie brakiem pokory wobec dogmatów i ciekawością badacza, rozbiera na…
“Dziwne obrazki” – Uketsu – recenzja
Wyobraź sobie, że przeglądasz internet w poszukiwaniu czegoś, co wyrwie Cię z codziennej rutyny, aż nagle trafiasz na bloga wypełnionego amatorskimi, niemal dziecięcymi rysunkami. Na pierwszy rzut oka wydają się one nieporadne, może odrobinę niepokojące, ale w gruncie rzeczy błahe. Jednak im dłużej na nie patrzysz, tym wyraźniej czujesz, że pod warstwą zwyczajności kryje się coś potwornego, jakaś drobna anomalia, która sprawia, że krew w żyłach zaczyna płynąć wolniej. To właśnie w ten specyficzny stan dyskomfortu wprowadza nas Uketsu, tajemniczy japoński autor ukrywający się za maską i białym kostiumem, którego tożsamość pozostaje zagadką, a twórczość stała się fenomenem wykraczającym poza granice Azji. Jego książka „Dziwne obrazki” to nie jest zwykły…
“Wiła” – Robert Ziębiński – recenzja
Wyobraź sobie miejsce, które teoretycznie nie istnieje – punkt na mapie celowo pominięty przez kartografów, by chronić nieświadomych podróżnych przed tym, co czai się w głębi prastarego lasu. Czarny Staw to nie kolejna urokliwa mieścina z pocztówki, lecz duszna, lepka od tajemnic przestrzeń, w której granica między rzeczywistością a ludowym koszmarem niemal całkowicie się zaciera. Robert Ziębiński w swojej powieści „Wiła” udowadnia, że polska groza ma się doskonale, a on sam czuje się w niej jak ryba w wodzie, umiejętnie żonglując elementami z thrillera, fantastyki i słowiańskiego bestiariusza. Jeśli pierwsza część serii „Czarny Staw” rozpaliła Twoją wyobraźnię, to kontynuacja losów Kamila Jury i jego ekipy jest niczym skok w głęboką,…
“Obywatel X” – Mariusz Gadomski – recenzja
W powojennym Lublinie, skąpanym w oparach dymu z prymitywnych piecyków i gęstym cieniu nowej, narzuconej rzeczywistości, rodzi się zło, które nie potrzebuje politycznych legitymacji, by siać zniszczenie. Wyobraźmy sobie miasto będące jedną wielką raną, gdzie na gruzach starego świata próbuje wykiełkować coś nowego, a w tym chaosie, pośród tłumu repatriantów, żołnierzy i zwykłych ludzi szukających spokoju, przemyka postać bez twarzy i nazwiska. To właśnie tutaj Mariusz Gadomski osadza akcję swojej niezwykle dusznej i magnetycznej powieści „Obywatel X”, wciągając nas w mroczny labirynt kłamstw, w którym granica między katem a ofiarą zaciera się z każdym kolejnym rozdziałem. Autor serwuje nam literacką ucztę, która jest czymś znacznie więcej niż tylko kolejnym kryminałem…
“Trzeci gatunek” – Grzegorz Kopiec – recenzja
Wyobraź sobie, że pewnego dnia budzisz się w świecie, który znasz na wylot, ale Twoje ciało i umysł krzyczą, że jesteś w nim intruzem. Każde spojrzenie w lustro wywołuje dreszcz obcości, a codzienna rutyna przypomina źle dopasowany kostium, który uwiera przy każdym ruchu. To nie jest zwykła amnezja ani kryzys tożsamości, to przerażające przeczucie, że pod kruchą powłoką ludzkiej cywilizacji pulsuje coś pierwotnego, mrocznego i nieskończenie potężniejszego niż wszystko, w co do tej pory wierzyłeś. Grzegorz Kopiec w swojej powieści „Trzeci gatunek” zaprasza nas do tańca na krawędzi obłędu i prawdy, która jest zbyt ciężka, by udźwignąć ją w pojedynkę. Autor, znany z budowania dusznej atmosfery, tym razem idzie o…
“Żniwiarz cienia” – Katarzyna Bonda – recenzja
Wkroczenie w świat wykreowany przez Katarzynę Bondę w trzecim tomie serii o Lenie Silewicz przypomina wejście do pokoju przesłuchań, w którym nagle gasną wszystkie światła, a jedynym punktem odniesienia staje się ciężki oddech ukrytego w mroku przeciwnika. „Żniwiarz cienia” to powieść, która od pierwszej strony rezygnuje z bezpiecznych schematów na rzecz dusznej, niemal klaustrofobicznej atmosfery policyjnych korytarzy i toksycznych relacji. Autorka rzuca nas w sam środek środowiska, które powinno stać na straży porządku, a okazuje się być pajęczyną wzajemnych powiązań, alkoholowych oparów i brudnych układów. To historia, w której zło nie przychodzi z zewnątrz, ale często siedzi przy tym samym stole, dzieląc z nami kieliszek wódki podczas wieczornej libacji. Katarzyna…
