Literatura polska
Sekcja "Literatura Polska" na blogu zawiera recenzje książek autorstwa polskich twórców. Jej celem jest przedstawienie różnorodności rodzimej sceny literackiej.W ramach tej kategorii znajdziesz omówienia dzieł reprezentujących szerokie spektrum gatunków. Są to między innymi kryminały, powieści obyczajowe, fantastyka, reportaże, thrillery, a także literatura dla młodzieży i dzieci. Recenzje obejmują zarówno książki uznanych autorów, jak i debiuty, prezentując różnorodność tematyki i stylów obecnych w polskiej prozie."Literatura Polska" ma za zadanie przybliżyć czytelnikom bogactwo polskiej książki i pomóc w wyborze interesujących pozycji.
“Nie mogę Ci powiedzieć” – Jakub Bączykowski- recenzja
Wyobraźmy sobie szklaną taflę, która pod wpływem jednego, gwałtownego uderzenia rozpada się na tysiące ostrych drobinek. Tak właśnie wygląda życie Leona, pięćdziesięcioletniego dyrektora szkoły, w momencie, gdy dowiaduje się, że jego jedyny syn, Damian, trafił do szpitala w stanie krytycznym. Weekend, który miał być dla młodego mężczyzny i jego partnera Łukasza czasem bliskości w luksusowym hotelu, zamienił się w krwawy rebus, którego rozwiązanie zdaje się wymykać logicznym wyjaśnieniom. Jakub Bączykowski w swojej powieści „Nie mogę Ci powiedzieć” zaprasza do świata, w którym prawda jest towarem deficytowym, a najbliższe nam osoby noszą maski tak starannie dopasowane, że przestajemy zauważać dzielący nas dystans. Autor, znany już niektórym czytelnikom z emocjonalnej wnikliwości, tym…
„Ja, potępiona” – Katarzyna Bereniki Miszczuk – recenzja
W mrocznych głębinach zaświatów, gdzie największą „atrakcją” jest liczenie oczek w nadgniłych ziemniakach, a perspektywę wieczności wypełnia wyłącznie wszechobecna, dobijająca szarość, Katarzyna Berenika Miszczuk osadza akcję trzeciego tomu swojego cyklu diabelsko – anielskiego. „Ja, potępiona” to powrót do uniwersum, w którym granica między światłością a mrokiem okazuje się cieńsza niż włos anielski, a cięte, sarkastyczne poczucie humoru staje się jedyną bronią zdolną przetrwać w starciu z postaciami, które na stałe zapisały się na najczarniejszych kartach ludzkiej historii. Autorka, wierna swojemu stylowi, po raz kolejny udowadnia, że zaświaty w jej wydaniu to nie nudna teologiczna zagadka, lecz arena pełna absurdów, miłosnych zawirowań i przygód, od których trudno się oderwać nawet w…
„Zakrystia” – Artur Nowak – recenzja
Gdy przekraczamy próg świątyni, nasze zmysły otula kojący zapach kadzidła, wzrok spoczywa na misternych złoceniach ołtarzy, a dusza szuka ukojenia w szeptanej modlitwie, wierząc, że mury te są bastionem niezłomnej moralności i świętości. Co jednak dzieje się w momencie, gdy ciężkie, dębowe drzwi zatrzaskują się za plecami wiernych, a światła nawy głównej gasną, pozostawiając jedynie półmrok zakrystii? Artur Nowak w swojej książce „Zakrystia” wykonuje gest niemal świętokradczy w oczach hierarchii, a mianowicie zrywa grubą, aksamitną kurtynę, która przez dekady skrywała najbardziej mroczne, bolesne i przerażająco ludzkie aspekty życia polskiego kleru. To nie jest kolejna publicystyczna napaść na instytucję, lecz brutalnie szczery, niemal sekcyjny wgląd w mechanizmy, które doprowadzają ludzi powołanych…
„Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata” – Dominik Szczepański, Mateusz Waligóra, Joanna Czaplewska – recenzja
Wyobraź sobie miejsce, gdzie cisza ma fizyczny ciężar, a horyzont zaciera się w nieskończonej bieli, w której nie sposób odróżnić nieba od ziemi. Miejsce tak surowe, że każdy oddech wydaje się małym zwycięstwem nad naturą, a jednocześnie tak olśniewające, że podróżnicy ryzykują życie, by choć przez chwilę stać się jego częścią. Antarktyda od wieków kusi śmiałków, będąc ostatnią wielką zagadką naszej planety, lodową twierdzą strzegącą tajemnic sprzed milionów lat. To właśnie tam, na sam kraniec świata, zabierają nas autorzy niezwykłej publikacji, która jest czymś znacznie więcej niż tylko literaturą podróżniczą dla młodych czytelników. Książka „Antarktyda. Wyprawa na kraniec świata”, stworzona przez tercet: Dominik Szczepański, Mateusz Waligóra i Joanna Czaplewska, to…
„Chcę dla Ciebie jak najlepiej” – Jakub Bączykowski – recenzja
Prowincjonalna cisza bywa czasem głośniejsza niż zgiełk wielkiego miasta, zwłaszcza gdy wypełnia ją niewypowiedziany wstyd i dławiące oczekiwania społeczności, w której każdy wie o każdym wszystko. Właśnie z takiego dusznego mikrokosmosu ucieka bohaterka powieści Jakuba Bączykowskiego pod tytułem „Chcę dla Ciebie jak najlepiej”. Autor, znany już czytelnikom z emocjonalnej i subtelnej prozy, tym razem bierze na warsztat temat stary jak świat, a jednak wciąż boleśnie aktualny: toksyczną, choć na pozór idealną miłość matki do dziecka. To historia, która zaczyna się od ucieczki, ale szybko okazuje się, że przed pewnymi mechanizmami psychologicznymi nie da się po prostu wyjechać pociągiem do Poznania, ponieważ wieziemy je w sobie jako bagaż cenniejszy i cięższy…
„Stalowe skrzydła” – Angelika Grajek – recenzja
Gdyby strach miał swój zapach, w murach rezydencji Ynys Grug pachniałby zakurzoną biblioteką, zimnym żelazem i wszechobecną, duszną mgłą. To właśnie tutaj, na kartach powieści „Stalowe skrzydła” autorstwa Angeliki Grajek, splatają się losy dwóch istot, które teoretycznie nie powinny mieć ze sobą nic wspólnego. On jest centaurem, dumnym synem natury zakutym w niewolnicze pęta, ona zaś córką oprawcy, która we własnym domu czuje się bardziej intruzem niż dziedziczką. Autorka otwiera przed nami drzwi do świata, w którym magia dogorywa pod butem bezwzględnego postępu technicznego, a mityczne stworzenia są jedynie bolesnym wspomnieniem dawnej potęgi, zredukowanym do roli upokorzonej służby lub salonowej ciekawostki. To opowieść o ucieczce, która ma być szansą na…
“Płacz” – Marta Kisiel – recenzja
Gdyby ciemność miała swój własny, głuchy dźwięk, prawdopodobnie brzmiałaby jak narastający szloch, który dławi gardło i nie pozwala zaczerpnąć tchu. W świecie wykreowanym przez Martę Kisiel mrok zawsze czaił się gdzieś na obrzeżach, ale dopiero w powieści „Płacz” postanowił on wystąpić z cienia, by objąć nas lodowatym uściskiem. To nie jest zwyczajna historia grozy, to literacka wyprawa w samo serce dolnośląskiej mgły, gdzie granica między tym, co rzeczywiste, a tym, co wyśnione w malignie, zaciera się niemal całkowicie. Autorka rzuca nas w wir wydarzeń, które udowadniają, że wielkie zło nigdy nie rodzi się z niczego – ono kiełkuje powoli, podlewane drobnymi podłościami, przemilczeniami i lękiem, aż w końcu rozrywa grunt…
„Nadkobieta” – Adam Gawłowski – recenzja przedpremierowa
Wyobraź sobie świat, w którym jedno skinienie głowy przy kieliszku wartego fortunę Chateau Petrus decyduje o bezpieczeństwie energetycznym narodu, a namiętny pocałunek w luksusowym apartamencie w Monako wart jest więcej niż najpilniej strzeżone kody wywiadu. W takiej rzeczywistości – pełnej zapachu drogiej skóry, szumu prywatnych odrzutowców i zimnego blasku szklanych biurowców – osadzona jest akcja powieści „Nadkobieta” Adama Gawłowskiego. To debiut, który uderza z siłą taranu, rozbijając iluzję o transparentności wielkiego biznesu i pokazując, że Polska, wciśnięta między interesy Waszyngtonu a ambicje Moskwy, bywa zaledwie pionkiem na geopolitycznej szachownicy. Autor nie bawi się w subtelności, wrzucając nas prosto w wir wydarzeń z lat 2014–2015, kiedy ważyły się losy polskiej energetyki,…
„Quo vAIdis”- Dragan Andrzej – recenzja
Świat, który znaliśmy, właśnie przestaje istnieć, a my wciąż próbujemy opisywać go kategoriami z poprzedniej epoki. Kiedy profesor fizyki kwantowej, będący jednocześnie uznanym artystą i człowiekiem o niemal renesansowej wszechstronności, bierze na warsztat temat sztucznej inteligencji, możemy być pewni, że nie otrzymamy kolejnej nudnej prognozy rynkowej ani technicznego bełkotu. Andrzej Dragan w swojej książce „Quo vAIdis” dokonuje ataku na naszą intuicję, rozbijając w pył tradycyjne wyobrażenia o tym, co ludzkie, a co maszynowe. Tytułowe pytanie o to, dokąd zmierzamy, staje się pretekstem do analizy rzeczywistości, w której granica między biologicznym neuronem a matematyczną funkcją zaczyna niebezpiecznie zanikać. Autor, z właściwym sobie brakiem pokory wobec dogmatów i ciekawością badacza, rozbiera na…
“Wiła” – Robert Ziębiński – recenzja
Wyobraź sobie miejsce, które teoretycznie nie istnieje – punkt na mapie celowo pominięty przez kartografów, by chronić nieświadomych podróżnych przed tym, co czai się w głębi prastarego lasu. Czarny Staw to nie kolejna urokliwa mieścina z pocztówki, lecz duszna, lepka od tajemnic przestrzeń, w której granica między rzeczywistością a ludowym koszmarem niemal całkowicie się zaciera. Robert Ziębiński w swojej powieści „Wiła” udowadnia, że polska groza ma się doskonale, a on sam czuje się w niej jak ryba w wodzie, umiejętnie żonglując elementami z thrillera, fantastyki i słowiańskiego bestiariusza. Jeśli pierwsza część serii „Czarny Staw” rozpaliła Twoją wyobraźnię, to kontynuacja losów Kamila Jury i jego ekipy jest niczym skok w głęboką,…
“Obywatel X” – Mariusz Gadomski – recenzja
W powojennym Lublinie, skąpanym w oparach dymu z prymitywnych piecyków i gęstym cieniu nowej, narzuconej rzeczywistości, rodzi się zło, które nie potrzebuje politycznych legitymacji, by siać zniszczenie. Wyobraźmy sobie miasto będące jedną wielką raną, gdzie na gruzach starego świata próbuje wykiełkować coś nowego, a w tym chaosie, pośród tłumu repatriantów, żołnierzy i zwykłych ludzi szukających spokoju, przemyka postać bez twarzy i nazwiska. To właśnie tutaj Mariusz Gadomski osadza akcję swojej niezwykle dusznej i magnetycznej powieści „Obywatel X”, wciągając nas w mroczny labirynt kłamstw, w którym granica między katem a ofiarą zaciera się z każdym kolejnym rozdziałem. Autor serwuje nam literacką ucztę, która jest czymś znacznie więcej niż tylko kolejnym kryminałem…
“Trzeci gatunek” – Grzegorz Kopiec – recenzja
Wyobraź sobie, że pewnego dnia budzisz się w świecie, który znasz na wylot, ale Twoje ciało i umysł krzyczą, że jesteś w nim intruzem. Każde spojrzenie w lustro wywołuje dreszcz obcości, a codzienna rutyna przypomina źle dopasowany kostium, który uwiera przy każdym ruchu. To nie jest zwykła amnezja ani kryzys tożsamości, to przerażające przeczucie, że pod kruchą powłoką ludzkiej cywilizacji pulsuje coś pierwotnego, mrocznego i nieskończenie potężniejszego niż wszystko, w co do tej pory wierzyłeś. Grzegorz Kopiec w swojej powieści „Trzeci gatunek” zaprasza nas do tańca na krawędzi obłędu i prawdy, która jest zbyt ciężka, by udźwignąć ją w pojedynkę. Autor, znany z budowania dusznej atmosfery, tym razem idzie o…
“Żniwiarz cienia” – Katarzyna Bonda – recenzja
Wkroczenie w świat wykreowany przez Katarzynę Bondę w trzecim tomie serii o Lenie Silewicz przypomina wejście do pokoju przesłuchań, w którym nagle gasną wszystkie światła, a jedynym punktem odniesienia staje się ciężki oddech ukrytego w mroku przeciwnika. „Żniwiarz cienia” to powieść, która od pierwszej strony rezygnuje z bezpiecznych schematów na rzecz dusznej, niemal klaustrofobicznej atmosfery policyjnych korytarzy i toksycznych relacji. Autorka rzuca nas w sam środek środowiska, które powinno stać na straży porządku, a okazuje się być pajęczyną wzajemnych powiązań, alkoholowych oparów i brudnych układów. To historia, w której zło nie przychodzi z zewnątrz, ale często siedzi przy tym samym stole, dzieląc z nami kieliszek wódki podczas wieczornej libacji. Katarzyna…
„Kociaki łobuziaki i rwetes ze swetrem” – Maciej Szymanowicz – recenzja
Są twórcy, których nazwisko na okładce działa na czytelnika jak najcieplejszy kocyk i obietnica czystej, nieskrępowanej radości. Dla mnie Maciej Szymanowicz jest właśnie takim artystą – mistrzem ilustracji, który potrafi uchwycić dziecięcą duszę w jednym kolorowym kadrze, a jego dowcipne i pełne ciepła teksty zawsze trafiają w sedno małych, codziennych dylematów. Dlatego z ogromną radością i zaufaniem sięgnęłam po drugą już część przygód rozbrajających „Kociaków Łobuziaków”, tym razem zatytułowaną „Kociaki Łobuziaki i rwetes ze swetrem”. Po przezabawnej, pierwszej odsłonie, w której Bazyl – wiecznie umorusany koci kocmołuch – toczył nierówną walkę z mydłem brudzidłem, tym razem czeka nas równie szalona, ale i niezwykle wzruszająca opowieść o marzeniach, dorastaniu i… absolutnie…
„Świąteczna mozaika” – Natasza Socha – recenzja
Grudzień to czas, w którym literatura popularna zazwyczaj serwuje nam opowieści lekkie, łatwe i przyjemne, wypełnione zapachem cynamonu i obowiązkowym szczęśliwym zakończeniem pod jemiołą. Jednak Natasza Socha w swojej powieści „Świąteczna mozaika” udowadnia, że okres Bożego Narodzenia może być również tłem dla historii o znacznie większym ciężarze gatunkowym, dotykającej tematów trudnych, bolesnych, a jednocześnie niezwykle intymnych. Autorka, znana z umiejętności łączenia humoru z życiowym dramatem, tym razem kładzie nacisk na tę drugą sferę, serwując nam emocjonalny rollercoaster, który zamiast taniego sentymentalizmu oferuje głęboką refleksję nad istotą pamięci i kruchością ludzkiego losu. To książka, która od pierwszych stron rzuca wyzwanie wyobrażeniu o idealnych świętach, stawiając w centrum postać Jaśminy – młodej…
