Idąc za ciosem, z oporami, które w rzeczywistości były niemalże murem nie do przebicia, postanowiłam sięgnąć po drugi tom serii „Siostry z lasu” – „Wiedźmak” Adrianny Trzepioty. Miałam słabą bo słabą ale nadzieję, że może tym razem doświadczenie będzie bardziej pozytywne, że uda mi się odnaleźć te elementy, które tak bardzo zachwycają innych czytelników, skłaniając ich do polecania tej powieści. Niestety, moje oczekiwania zostały mocno zweryfikowane. Nie było lepiej, a wręcz przeciwnie – miałam wrażenie, że tonę w coraz głębszym chaosie. Po niejasnym i pozostawiającym wiele pytań zakończeniu pierwszej części, w „Wiedźmaku” dowiadujemy się, że sytuacja w miarę się ustabilizowała. Tove cieszy się opieką nad swoim synem, Gentarem. Jednak szybko…

Czy zdarza się Wam, że okładka, niczym obietnica skarbów, wabi swoim pięknem, a opis książki maluje przed oczami wizję magicznego świata, pełnego ziół i słowiańskich wierzeń? Czy ulegacie urokowi recenzji, które obiecują literacką ucztę, by po lekturze poczuć jedynie smak gorzkiego rozczarowania? Tak właśnie było w moim przypadku z „Siostrami z lasu” Adrianny Trzepioty. Trzy siostry, Traszka, Bachira i Tove, obdarzone niezwykłymi mocami, wiodą spokojne życie w leśnej chacie pod czujnym okiem babki, strażniczki dawnej wiedzy. Jednak sielankę przerywa cień zagrożenia – na ich trop wpada banda zbójców, pragnących zgładzić czarownice. Siostry zmuszone są uciekać w głąb mrocznej puszczy, by tam zmierzyć się z nieuchronnym przeznaczeniem. Czy przetrwają tę próbę?…